Xefo Rapid, Tabletki powlekane

Ulotka: Xefo Rapid, Tabletki powlekane

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Xefo Rapid 8 mg tabletki powlekane

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka powlekana (quick release) zawiera 8 mg lornoksykamu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana

Tabletka powlekana, okrągła, o barwie białej do białożółtej, obustronnie wypukła.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Krótkotrwale, objawowe leczenie ostrego bólu o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego u dorosłych.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

We wszystkich przypadkach dawkowanie należy ustalić w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie. Działania niepożądane można ograniczyć stosując najmniejszą skuteczną dawkę, w najkrótszym okresie pozwalającym na opanowanie objawów (patrz punkt 4.4).

Ostre dolegliwości bólowe

8-16 mg lornoksykamu w dawkach po 8 mg. W pierwszym dniu leczenia podaje się dawkę początkową 16 mg, a następnie po 12 godzinach można dodatkowo podać 8 mg. Po zakończeniu pierwszego dnia leczenia maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 16 mg.

Szczególne grupy pacjentów

• Dzieci i młodzież
  Z uwagi na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności nie zaleca się stosowania lornoksykamu u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.
• Osoby w podeszłym wieku
  Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów w wieku powyżej 65 lat, u których nie stwierdzono zaburzeń czynności nerek lub wątroby. Ponieważ w tej grupie pacjentów tolerancja działań niepożądanych dotyczących przewodu pokarmowego jest zmniejszona, dlatego należy zachować ostrożność podczas podawania lornoksykamu (patrz punkt 4.4).
• Zaburzenia czynności nerek
  U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek w stopniu od łagodnego do umiarkowanego zaleca się zmniejszenie częstości stosowania produktu leczniczego Xefo Rapid do podania raz na dobę (patrz punkt 4.4). Lornoksykam jest przeciwskazany do stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.3).
• Zaburzenia czynności wątroby
  U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć zmniejszenie częstości stosowania produktu Xefo Rapid do podania raz na dobę (patrz punkt 4.4). Lornoksykam jest przeciwskazany do stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.3).

Sposób podawania

Podanie doustne.
Tabletki powlekane Xefo Rapid należy przyjmować popijając odpowiednią ilością płynu.

4.3 Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
• Trombocytopenia.
• Objawy nadwrażliwości (astma oskrzelowa, zapalenie błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy lub pokrzywka) na inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym kwas acetylosalicylowy.
• Ciężka niewydolność serca.
• Krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie z naczyń mózgowych lub inne powikłania krwotoczne.
• Perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego związane z leczeniem NLPZ w przeszłości.
• Czynna lub nawracająca choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy, krwawienie (co najmniej dwukrotne rozpoznanie owrzodzenia bądź krwawienia).
• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby.
• Ciężkie zaburzenia czynności nerek (stężenie kreatyniny w surowicy >700 µmol/l).
• Trzeci trymestr ciąży (patrz punkt 4.6).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Lornoksykam hamuje agregację płytek krwi i wydłuża czas krwawienia. W związku z tym należy zachować ostrożność podczas stosowania u pacjentów ze zwiększoną skłonnością do krwawień.

Należy wnikliwie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka przed zastosowaniem lornoksykamu u pacjentów z:

• Zaburzeniami czynności nerek: należy zachować ostrożność podczas podawania lornoksykamu pacjentom z zaburzeniami czynności nerek w stopniu od łagodnego (stężenie kreatyniny w surowicy 150-300 µmol/l) do umiarkowanego (stężenie kreatyniny w surowicy 300-700 µmol/l) z uwagi na zależność nerkowego przepływu krwi od działania prostaglandyn (patrz punkt 4.2). Leczenie lornoksykamem należy przerwać, jeżeli wystąpi pogorszenie czynności nerek podczas terapii.
• Należy monitorować czynność nerek u pacjentów:
  • u których wykonano rozległy zabieg chirurgiczny;
  • z rozpoznaną niewydolnością serca;
  • leczonych jednocześnie diuretykami lub lekami o przypuszczalnym lub potwierdzonym działaniu uszkadzającym nerki (patrz punkt 4.5).
• Zaburzeniami krzepnięcia krwi: zaleca się uważne kontrolowanie objawów klinicznych i wyników badań laboratoryjnych (np. APTT).
• Zaburzeniami czynności wątroby (np. marskość wątroby): zaleca się monitorowanie objawów klinicznych i wyników badań laboratoryjnych u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, ponieważ podczas leczenia dobowymi dawkami 12-16 mg istnieje ryzyko podwyższonego stężenia lornoksykamu (zwiększenie AUC) (patrz punkt 5.2). Prawdopodobnie pozostałe parametry farmakokinetyczne lornoksykamu stosowanego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są porównywalne do parametrów u zdrowych osób.
• U pacjentów w podeszłym wieku powyżej 65 lat: zaleca się monitorowanie czynności nerek i wątroby. Należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku w okresie pooperacyjnym.

Jednoczesne stosowanie NLPZ
Należy unikać jednoczesnego stosowania lornoksykamu i NLPZ (w tym selektywnych inhibitorów cyklooksygenazy-2) (patrz punkt 4.5).

Ograniczanie działań niepożądanych
Działania niepożądane można ograniczyć, stosując najmniejszą skuteczną dawkę w najkrótszym okresie niezbędnym do złagodzenia objawów (patrz punkt 4.2 oraz ryzyko działań niepożądanych dotyczących przewodu pokarmowego i układu krążenia poniżej).

Krwawienie, owrzodzenie i perforacja przewodu pokarmowego
Podczas leczenia NLPZ opisywano krwawienia, owrzodzenia lub perforacje przewodu pokarmowego o potencjalnie śmiertelnym przebiegu. Powikłania te występowały również u pacjentów bez poważnych chorób przewodu pokarmowego i nie zawsze były one poprzedzone objawami zwiastunowymi.

Ryzyko krwawienia, owrzodzenia lub perforacji przewodu pokarmowego zwiększa się w przypadku stosowania dużych dawek NLPZ, u osób w podeszłym wieku i u osób z chorobą wrzodową żołądka i (lub) dwunastnicy w wywiadzie, szczególnie gdy była ona powikłana krwawieniem lub perforacją (patrz punkt 4.3). W takich przypadkach należy rozpoczynać leczenie od najmniejszej dostępnej dawki (patrz punkt 4.2). Należy rozważyć podawanie leków o działaniu gastroprotekcyjnym (np. mizoprostol lub inhibitory pompy protonowej) zarówno w tych grupach pacjentów, jak i u osób wymagających skojarzonego leczenia małymi dawkami kwasu acetylosalicylowego lub innymi produktami leczniczymi zwiększającymi ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego (patrz poniżej oraz punkt 4.5). Zaleca się monitorowanie objawów klinicznych w regularnych odstępach czasu.

Pacjenci, u których w przeszłości stwierdzono działanie toksyczne dotyczące przewodu pokarmowego, szczególnie osoby w podeszłym wieku, powinni zostać poinformowani o konieczności zgłaszania wszelkich nietypowych objawów dotyczących przewodu pokarmowego (zwłaszcza krwawienie), szczególnie w początkowym etapie leczenia.
Należy zachować ostrożność podczas równoczesnego leczenia pacjentów lekami zwiększającymi ryzyko owrzodzeń lub krwawień, np. doustnymi kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny oraz lekami przeciwpłytkowymi (np. kwas acetylosalicylowy) (patrz punkt 4.5).

Leczenie lornoksykamem należy przerwać, jeżeli wystąpi krwawienie lub owrzodzenie przewodu pokarmowego.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (np. wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna) z uwagi na ryzyko zaostrzenia przebiegu choroby (patrz punkt 4.8).

Osoby w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku po zastosowaniu leków z grupy NLPZ obserwuje się większą częstość występowania reakcji niepożądanych, szczególnie krwawień i perforacji przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.2).

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy
Opisywano związek pomiędzy stosowaniem NLPZ oraz retencją płynów i występowaniem obrzęków. Dlatego konieczne jest monitorowanie leczenia i wydawanie właściwych zaleceń pacjentom, u których w przeszłości lub obecnie rozpoznano nadciśnienie i (lub) zastoinową niewydolność serca o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego.

Wyniki badań klinicznych i epidemiologicznych wskazują, że niektóre NLPZ (szczególnie stosowane długotrwale w dużych dawkach) mogą nasilać ryzyko występowania zatorów tętnic (np. zawału serca lub udaru naczyniowego mózgu). Dostępne ograniczone dane kliniczne nie pozwalają wykluczyć takiego zagrożenia w przypadku stosowania lornoksykamu.

Leczenie lornoksykamem można rozpocząć dopiero po starannej analizie wskazań u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, zastoinową niewydolnością serca, stabilną chorobą niedokrwienną serca, chorobą naczyń obwodowych i (lub) mózgowych. Należy również wnikliwie rozważyć wskazania do długotrwałego leczenia, u pacjentów z czynnikiem ryzyka choroby sercowo-naczyniowej (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Jednoczesne podawanie NLPZ i heparyny podczas znieczulenia podpajeczynówkowego lub nadtwardówkowego zwiększa ryzyko krwiaka śródrdzeniowego bądź nadtwardówkowego (patrz punkt 4.5).

Zaburzenia skórne
U pacjentów leczonych NLPZ bardzo rzadko opisywano przypadki niekiedy śmiertelnych, ciężkich reakcji skórnych, np. złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona (ang. SJS – Stevens-Johnson syndrome) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. TEN – toxic epidermal necrolysis) (patrz punkt 4.8). Wydaje się, że największe ryzyko występuje w początkowym okresie leczenia, a objawy najczęściej pojawiają się w pierwszym miesiącu terapii. Leczenie lornoksykamem należy przerwać po wystąpieniu pierwszych objawów wysypki, zmian na błonach śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości.

Zaburzenia układu oddechowego
Należy zachować ostrożność w przypadku podawania pacjentom z astmą oskrzelową lub astmą oskrzelową w wywiadzie, ponieważ donoszono, że w tej grupie NLPZ mogą wywołać nagły skurcz oskrzeli.

Toczeń rumieniowaty układowy i mieszana choroba tkanki łącznej
Należy zachować ostrożność u pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym (ang. SLE – Systemic Lupus Erythematosus) lub mieszaną chorobą tkanki łącznej, ponieważ może wystąpić podwyższone ryzyko jałowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Nefrotoksyczność
Równoczesne leczenie NLPZ i takrolimusem może zwiększać ryzyko działania nefrotoksycznego ze względu na zmniejszenie wytwarzania prostacyklin w nerkach. Z tego powodu konieczne jest ścisłe monitorowanie stanu pacjentów otrzymujących leczenie skojarzone (patrz punkt 4.5).

Nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych
Podobnie jak w przypadku większości NLPZ opisywano okresowe zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie stężenia bilirubiny lub innych wskaźników czynności wątroby w surowicy, jak również zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy i azotu mocznikowego we krwi oraz nieprawidłowe wyniki innych wskaźników w badaniach laboratoryjnych. Jeżeli tego rodzaju zaburzenia będą się utrzymywać lub nasilać, należy przerwać leczenie lornoksykamem i przeprowadzić odpowiednie badania diagnostyczne.

Płodność
Lornoksykam, podobnie jak inne leki hamujące cyklooksygenazę/syntezę prostaglandyn, może powodować zmniejszenie płodności. Dlatego nie zaleca się stosowania tego produktu leczniczego u kobiet planujących ciążę. Należy rozważyć przerwanie stosowania lornoksykamu, jeżeli istnieją trudności z zajściem w ciążę lub prowadzona jest diagnostyka niepłodności (patrz punkt 4.6).

Ospa wietrzna
Wyjątkowo, ospa wietrzna może być przyczyną ciężkich powikłań zakażeń skóry oraz tkanek miękkich.

Do chwili obecnej nie można wykluczyć udziału NLPZ w nasilaniu tego typu zakażeń. Dlatego też należy unikać stosowania lornoksykamu w przypadku wystąpienia ospy wietrznej.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Charakterystyka leczenia skojarzonego lornoksykamu z następującymi produktami leczniczymi:

• Cymetydyna: zwiększenie stężenia lornoksykamu w osoczu, które może zwiększać ryzyko działań niepożądanych (nie wykazano interakcji lornoksykamu i ranitydyny ani lornoksykamu i leków zobojętniających sok żołądkowy).
• Leki przeciwzakrzepowe: NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, np. warfaryny (patrz punkt 4.4). Należy skrupulatnie kontrolować wartości INR.
• Fenprokumon: zmniejszenie skuteczności leczenia fenprokumonem.
• Heparyna: jednoczesne podawanie NLPZ i heparyny podczas znieczulenia podpajeczynówkowego lub nadtwardówkowego zwiększa ryzyko wystąpienia krwawienia i krwiaka śródrdzeniowego bądź nadtwardówkowego (patrz punkt 4.4).
• Inhibitory konwertazy angiotensyny (ang. ACE – Angiotensin-converting Enzyme): zmniejszenie działania hipotensyjnego inhibitora ACE.
• Diuretyki: zmniejszenie działania diuretycznego i hipotensyjnego diuretyków pętlowych, tiazydowych i oszczędzających potas (zwiększone ryzyko hiperkaliemii i nefrotoksyczności).
• Leki blokujące receptory beta-adrenergiczne: zmniejszenie działania hipotensyjnego.
• Leki blokujące receptor angiotensyny II: zmniejszenie działania hipotensyjnego.
• Digoksyna: zmniejszenie klirensu nerkowego digoksyny, co zwiększa ryzyko toksyczności digoksyny.
• Kortykosteroidy: zwiększenie ryzyka krwawień lub owrzodzeń przewodu pokarmowego (patrz punkt 4.4).
• Antybiotyki chinolonowe (np. lewofloksacyna, ofloksacyna): zwiększenie ryzyka napadów padaczkowych.
• Leki przeciwpłytkowe (np. klopidogrel): zwiększenie ryzyka krwawień (patrz punkt 4.4).
• Inne NLPZ: zwiększenie ryzyka krwawienia lub owrzodzenia przewodu pokarmowego.
• Metotreksat: zwiększenie stężenia metotreksatu w surowicy. Może wystąpić nasilenie objawów toksycznych. Podczas leczenia skojarzonego należy ściśle monitorować stan pacjenta.
• Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (ang. SSRIs – Selective serotonin reuptake inhibitors): zwiększenie ryzyka krwawień (patrz punkt 4.4).
• Lit: NLPZ zmniejszają klirens nerkowy litu. Może to prowadzić do zwiększenia stężenia litu w surowicy do wartości toksycznych. Tak więc, konieczne jest monitorowanie stężenia litu szczególnie po rozpoczęciu i zakończeniu leczenia oraz w okresie modyfikacji dawki.
• Cyklosporyna: zwiększenie stężenia cyklosporyny w surowicy. Działanie nefrotoksyczne cyklosporyny mogą nasilać zmiany zachodzące w nerkach za pośrednictwem prostaglandyn. Podczas leczenia skojarzonego należy monitorować czynność nerek.
• Pochodne sulfonylomocznika (np. glibenklamid): zwiększenie ryzyka hipoglikemii.
• Leki o ustalonym działaniu indukującym lub hamującym izoenzymy układu CYP2C9: lornoksykam, podobnie jak inne NLPZ metabolizowane przez układ cytochromu P-450 2C9 (izoenzym CYP2C9), wykazuje interakcje z lekami indukującymi lub hamującymi aktywność izoenzymów układu CYP2C9 (patrz punkt 5.2 Metabolizm).
• Takrolimus: zmniejszenie wytwarzania prostacyklin w nerkach zwiększa ryzyko działania nefrotoksycznego. Podczas leczenia skojarzonego należy monitorować czynność nerek (patrz punkt 4.4).
• Pemetreksed: NLPZ mogą zmniejszać klirens nerkowy pemetreksedu, powodując nasilenie jego działania toksycznego na nerki i układ pokarmowy oraz mielosupresję.

Xefo Rapid tabletki powlekane wykazują opóźnienie wchłaniania lornoksykamu podczas podawania równocześnie z pokarmem. Dlatego też produktu Xefo Rapid tabletki powlekane nie należy przyjmować z pokarmem, gdy wymagany jest szybki początek działania produktu (ustąpienie bólu).

Pokarm może zmniejszać wchłanianie o około 20% i wydłużać Tmax (patrz punkt 5.2).

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Stosowanie lornoksykamu jest przeciwwskazane w trzecim trymestrze ciąży (patrz punkt 4.3). Ponadto nie należy podawać produktu leczniczego w pierwszym i drugim trymestrze oraz podczas porodu z uwagi na brak badań dotyczących ekspozycji ogólnoustrojowej płodu.

Brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania lornoksykamu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3).

Hamowanie syntezy prostaglandyn może niekorzystnie wpływać na przebieg ciąży i (lub) rozwój zarodka lub płodu. Dane z badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronień i występowanie wad wrodzonych serca związane ze stosowaniem inhibitora syntezy prostaglandyn we wczesnej ciąży. Uważa się, że na wzrost ryzyka wpływa zwiększenie dawki i czasu trwania leczenia. W badaniach na zwierzętach wykazano, że podanie inhibitora syntezy prostaglandyn nasila śmiertelność zarodków przed implantacją i płodów po implantacji w ścianie macicy. Nie należy podawać inhibitorów syntezy prostaglandyn w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, o ile nie jest to bezwzględnie konieczne.

Stosowanie lornoksykamu od 20. tygodnia ciąży może powodować małowodzie wynikające z dysfunkcji nerek płodu. Może to nastąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i zwykle ustępuje po odstawieniu leczenia. Ponadto, po leczeniu w drugim trymestrze zgłaszano przypadki zwężenia przewodu tętniczego, z których większość ustąpiła po zaprzestaniu leczenia. Dlatego też lornoksykamu nie należy podawać w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Jeśli lornoksykam jest przyjmowany przez kobietę starającą się zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, jego dawka powinna być jak najniższa, a czas trwania leczenia jak najkrótszy. Po ekspozycji na lornoksykam przez kilka dni od 20. tygodnia ciąży należy rozważyć monitorowanie przedporodowe pod kątem małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego. W przypadku stwierdzenia małowodzia lub zwężenia przewodu tętniczego należy przerwać stosowanie lornoksykamu.

Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn w trzecim trymestrze ciąży może zwiększać ryzyko działań toksycznych na układ krążenia i oddechowy płodu (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne) oraz dysfunkcji nerek (patrz powyżej), zagrażającej niewydolnością tego narządu i zmniejszeniem ilości płynu owodniowego. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn w końcowym okresie ciąży może powodować wydłużenie czasu krwawienia u matki i płodu oraz zmniejszać czynność skurczową macicy, prowadząc do opóźnienia lub wydłużenia czasu trwania porodu. Z tego powodu stosowanie lornoksykamu w trzecim trymestrze ciąży jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Karmienie piersią
Brak jest danych dotyczących przenikania lornoksykamu do mleka kobiet karmiących piersią. Lornoksykam przenika do mleka karmiących samic szczurów we względnie dużych stężeniach. Nie należy podawać lornoksykamu kobietom karmiącym piersią.

Płodność
Stosowanie lornoksykamu, podobnie jak w przypadku każdego leku, o którym wiadomo, że hamuje cyklooksygenazę / syntezę prostaglandyn, może upośledzać płodność i nie jest zalecane jego stosowanie u kobiet planujących ciążę. Należy rozważyć przerwanie stosowania lornoksykamu u kobiet, u których istnieją trudności z zajściem w ciążę lub prowadzona jest diagnostyka niepłodności.

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Pacjenci, którzy w trakcie leczenia lornoksykamem odczuwają zawroty głowy i (lub) senność, nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

4.8 Działania niepożądane

Najczęściej opisywane działania niepożądane NLPZ dotyczą przewodu pokarmowego. Istnieje ryzyko występowania owrzodzeń przewodu pokarmowego, perforacji lub krwawienia, które niekiedy, szczególnie u osób w podeszłym wieku, mogą zakończyć się zgonem (patrz punkt 4.4). Po podaniu NLPZ opisywano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspeptyczne, ból brzucha, smoliste stolce, krwawe wymioty, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaostrzenie przebiegu zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna (patrz punkt 4.4). Rzadziej obserwowano zapalenie błony śluzowej żołądka.

Można oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 20% pacjentów leczonych lornoksykamem. Najczęstsze działania niepożądane lornoksykamu – nudności, objawy dyspeptyczne, niestrawność, ból brzucha, wymioty oraz biegunka – obserwowano u mniej niż 10% uczestników dostępnych badań klinicznych.

U pacjentów leczonych NLPZ opisywano również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca.

Wyniki badań klinicznych i epidemiologicznych wskazują, że niektóre NLPZ (szczególnie podawane długotrwale w dużych dawkach) mogą zwiększać ryzyko zatorów tętnic (np. zawału serca lub udaru naczyniowego mózgu, patrz punkt 4.4).

Wyjątkowo, mogą wystąpić poważne, powikłane zakażenia skóry oraz tkanek miękkich w trakcie chorowania na ospę wietrzną.

Wymienione poniżej w tabeli 1 działania niepożądane, wystąpiły u ponad 0,05% z 6417 pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych II, III i IV fazy.
Działania niepożądane zostały wymienione poniżej według następującej klasyfikacji częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja układów i narządów	Częstość	Działania niepożądane
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze	Rzadko	Zapalenie gardła
	Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Rzadko	Niedokrwistość, małopłytkowość, leukopenia, wydłużenie czasu krwawienia
Bardzo rzadko		Wybroczyny krwawe; donoszono, że po zastosowaniu leków z grupy NLPZ mogą wystąpić potencjalnie ciężkie choroby hematologiczne, takie jak: neutropenia, agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna
Zaburzenia układu immunologicznego		Rzadko	Nadwrażliwość, w tym reakcje rzekomoalergiczne i anafilaksja
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania		Niezbyt często	Jadłowstręt, zmiany masy ciała
Zaburzenia psychiczne	Niezbyt często	Bezsenność, depresja
	Rzadko	Zaburzenia koncentracji, splątanie, pobudzenie, koszmary senne
Zaburzenia układu nerwowego	Niezbyt często	Ból głowy, zawroty głowy, senność
	Rzadko	Parestezje, drżenie, zaburzenia smaku
	Bardzo rzadko	Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia ucha i błędnika	Niezbyt często	Zawroty głowy
	Rzadko	Szumy uszne
Zaburzenia serca	Rzadko	Kołatanie serca, tachykardia
Zaburzenia naczyniowe	Rzadko	Nadciśnienie tętnicze, uderzenia gorąca
	Bardzo rzadko	Zapalenie naczyń
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia	Rzadko	Duszność, skurcz oskrzeli
	Bardzo rzadko	Obrzęk krtani
Zaburzenia żołądka i jelit	Niezbyt często	Nudności, objawy dyspeptyczne, niestrawność, ból brzucha, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, suchość w jamie ustnej, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej
	Rzadko	Zapalenie błony śluzowej żołądka, krwawienie z przewodu pokarmowego, smoliste stolce, krwawe wymioty, zaostrzenie przebiegu zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna (patrz punkt 4.4)
	Bardzo rzadko	Zapalenie trzustki
	Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych	Rzadko	Zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie stężenia bilirubiny
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Niezbyt często	Wysypka, świąd
	Rzadko	Pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, wypadanie włosów, nadmierna potliwość
Zaburzenia nerek i dróg moczowych	Rzadko	Zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi, krwiomocz, białkomocz, zaburzenia czynności nerek
	Bardzo rzadko	Obrzęk naczynioruchowy nerek, martwica brodawek nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy, ostra niewydolność nerek
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Niezbyt często	Obrzęki, osłabienie, zmęczenie
	Rzadko	Ból w klatce piersiowej, gorączka
Badania diagnostyczne	Niezbyt często	Zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej

Opisywano przypadki śmiertelne w następstwie poważnych działań niepożądanych, takich jak ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. wstrząs anafilaktyczny), ciężkie powikłania hematologiczne (np. agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna) oraz ciężkie powikłania ze strony przewodu pokarmowego (np. krwawienie, perforacja).

Po podaniu NLPZ opisywano również ostre uogólnione osutkowe krostkowienie (AGEP). W przypadku wystąpienia tego działania niepożądanego należy przerwać leczenie lornoksykamem.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: NLPZ, pochodne oksykamu, kod ATC: M01AC05

Lornoksykam jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym. Działanie lornoksykamu polega na hamowaniu syntezy prostaglandyn przez hamowanie cyklooksygenazy (COX). Lornoksykam hamuje zarówno izoenzym COX-1, jak i COX-2, przy czym wykazuje większe powinowactwo do COX-2. Lornoksykam nie wpływa na metabolizm kwasu arachidonowego przez lipooksygenazę.

Lornoksykam hamuje agregację płytek krwi in vitro i in vivo. W badaniach klinicznych wykazano, że lornoksykam hamuje agregację płytek krwi wywołaną kolagenem i ADP.

Lornoksykam wykazuje działanie przeciwzapalne w różnych modelach zapalenia u zwierząt. W badaniach klinicznych wykazano, że lornoksykam jest skuteczny w leczeniu bólu pooperacyjnego, bólu związanego z urazami i bólu związanego ze stanem zapalnym.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie
Lornoksykam jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga po 1-2 godzinach (Tmax). Biodostępność wynosi około 90%.

Pokarm może zmniejszać wchłanianie o około 20% i wydłużać Tmax (patrz punkt 4.5).

Rozprowadzanie
Lornoksykam wiąże się z białkami osocza w ponad 99%. Wiązanie z albuminami osocza wynosi około 95%. Objętość dystrybucji wynosi około 0,2 l/kg.

Metabolizm
Lornoksykam jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9 układu cytochromu P-450. Głównym metabolitem jest 5′-hydroksylornoksykam, który jest farmakologicznie nieaktywny.

Eliminacja
Okres półtrwania lornoksykamu wynosi około 4 godziny. Klirens całkowity wynosi około 0,6 ml/min/kg. Lornoksykam jest wydalany głównie z moczem (około 50%) i kałem (około 50%) w postaci metabolitów. Mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej.

Szczególne grupy pacjentów
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może wystąpić zwiększenie stężenia lornoksykamu w osoczu (zwiększenie AUC). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może wystąpić zmniejszenie klirensu lornoksykamu.

5.3 Dane przedkliniczne

Dane toksykologiczne nie wykazały szczególnego zagrożenia dla ludzi, biorąc pod uwagę wskazania do stosowania.

W badaniach na zwierzętach wykazano, że lornoksykam może powodować zmniejszenie płodności i działać embriotoksycznie oraz teratogennie (patrz punkt 4.6).

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:

• Celuloza mikrokrystaliczna
• Sodu wodorowęglan
• Wapnia wodorofosforan bezwodny
• Hydroksypropyloceluloza niskopodstawiona
• Hydroksypropyloceluloza
• Wapnia stearynian

Otoczka:

• Tytanu dwutlenek (E171)
• Talk
• Glikol propylenowy
• Hypromeloza

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

2 lata

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blister OPA-Aluminium-PVC/Aluminium.
Wielkości opakowań: 6, 10, 20, 30, 50, 100 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Bez specjalnych wymagań.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Takeda Pharma sp. z o.o.
ul. Prosta 68
00-838 Warszawa

8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

15430

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 29 kwietnia 2009
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 21 czerwca 2011

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

10 lipca 2023