Ulotka: Lenalidomide Glenmark, Kapsułki twarde (10 mg)
Spis treści
1. Nazwa produktu leczniczego
Lenalidomide Glenmark, 2,5 mg, kapsułki, twarde
Lenalidomide Glenmark, 5 mg, kapsułki, twarde
Lenalidomide Glenmark, 10 mg, kapsułki, twarde
Lenalidomide Glenmark, 15 mg, kapsułki, twarde
Lenalidomide Glenmark, 25 mg, kapsułki, twarde
2. Skład jakościowy i ilościowy
Lenalidomide Glenmark, 2,5 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 2,5 mg lenalidomidu.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Każda kapsułka zawiera 33,0 mg laktozy.
Lenalidomide Glenmark, 5 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 5 mg lenalidomidu.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Każda kapsułka zawiera 66,0 mg laktozy.
Lenalidomide Glenmark, 10 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 10 mg lenalidomidu.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Każda kapsułka zawiera 133 mg laktozy.
Lenalidomide Glenmark, 15 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 15 mg lenalidomidu.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Każda kapsułka zawiera 199,0 mg laktozy.
Lenalidomide Glenmark, 25 mg, kapsułki, twarde
Każda kapsułka zawiera 25 mg lenalidomidu.
Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Każda kapsułka zawiera 332,0 mg laktozy.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
3. Postać farmaceutyczna
Kapsułka twarda.
Lenalidomide Glenmark, 2,5 mg, kapsułki, twarde
Matowy biały korpus i matowe zielone do jasnozielonego wieczko, długość około 14,3 mm, oznaczone symbolem "L9NL" i "2.5".
Lenalidomide Glenmark, 5 mg, kapsułki, twarde
Matowy biały korpus i matowe białe wieczko, długość około 18,0 mm, oznaczone symbolem "L9NL" i "5".
Lenalidomide Glenmark, 10 mg, kapsułki, twarde
Matowy żółty korpus i matowe zielone do jasnozielonego wieczko, długość około 21,7 mm, oznaczone symbolem "L9NL" i "10".
Lenalidomide Glenmark, 15 mg, kapsułki, twarde
Matowy biały korpus i matowe niebieskie do jasnoniebieskiego wieczko, długość około 21,7 mm, oznaczone symbolem "L9NL" i "15".
Lenalidomide Glenmark, 25 mg, kapsułki, twarde
Matowy biały korpus i matowe białe wieczko, długość około 21,7 mm, oznaczone symbolem "L9NL" i "25".
4.1. Wskazania do stosowania
Szpiczak mnogi
Produkt Lenalidomide Glenmark w monoterapii jest wskazany do stosowania w leczeniu podtrzymującym dorosłych pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych.
Produkt Lenalidomide Glenmark w terapii skojarzonej z deksametazonem lub bortezomibem i deksametazonem, lub melfalanem i prednizonem (patrz punkt 4.2) jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z wcześniej nieleczonym szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu.
Produkt Lenalidomide Glenmark w skojarzeniu z deksametazonem jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego u dorosłych pacjentów, u których stosowano wcześniej co najmniej jeden schemat leczenia.
Zespoły mielodysplastyczne
Produkt Lenalidomide Glenmark w monoterapii jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z anemią zależną od przetoczeń w przebiegu zespołów mielodysplastycznych o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, związanych z nieprawidłowością cytogenetyczną w postaci izolowanej delecji 5q, jeżeli inne sposoby leczenia są niewystarczające lub niewłaściwe.
Chłoniak z komórek płaszcza
Produkt Lenalidomide Glenmark w monoterapii wskazany jest w leczeniu dorosłych pacjentów z nawracającym lub opornym na leczenie chłoniakiem z komórek płaszcza (patrz punkty 4.4 i 5.1).
Chłoniak grudkowy
Produkt Lenalidomide Glenmark w skojarzeniu z rytuksymabem (przeciwciałem anty-CD20) jest wskazany do stosowania w leczeniu dorosłych pacjentów z wcześniej leczonym chłoniakiem grudkowym (ang. FL – follicular lymphoma) (stopnia 1–3a).
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie produktem Lenalidomide Glenmark powinno być nadzorowane przez lekarza doświadczonego w stosowaniu terapii przeciwnowotworowych.
We wszystkich, opisanych niżej wskazaniach:
- Dawkowanie modyfikuje się na podstawie obserwacji klinicznych i wyników laboratoryjnych (patrz punkt 4.4).
- Dostosowania dawki, w trakcie leczenia i przy wznawianiu leczenia, zalecane są w przypadku wystąpienia trombocytopenii, neutropenii 3. lub 4. stopnia lub innych działań toksycznych 3. lub 4. stopnia uznanych za związane z leczeniem lenalidomidem.
- W razie wystąpienia neutropenii, w leczeniu należy rozważyć zastosowanie czynników wzrostu.
- Jeśli od wyznaczonej godziny przyjęcia pominiętej dawki leku upłynęło mniej niż 12 godzin, pacjent może zażyć tę dawkę. Jeśli od wyznaczonej godziny przyjęcia pominiętej dawki upłynęło ponad 12 godzin, pacjent nie powinien zażyć tej dawki, ale powinien przyjąć kolejną dawkę o zaplanowanej porze następnego dnia.
Produkt Lenalidomide Glenmark nie jest dostępny w kapsułkach o mocy 2,5 mg i 7,5 mg, kapsułki o tej mocy są dostępne w innych podobnych produktach zawierających tę substancję czynną dostępnych w obrocie. Dlatego, jeśli konieczne jest zmniejszenie dawki do 7,5 mg lub 2,5 mg, należy zastosować inny produkt zawierający lenalidomid.
Dawkowanie
Nowo rozpoznany szpiczak mnogi (ang. NDMM – newly diagnosed multiple myeloma)
Lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem, podawany do progresji choroby u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu.
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli liczba bezwzględna neutrofili (ang. ANC – Absolute Neutrophil Count) wynosi < 1,0 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 × 109/l.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg podawana doustnie raz na dobę w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach leczenia.
Zalecana dawka deksametazonu wynosi 40 mg podawana doustnie raz na dobę w dniach 1, 8, 15 i 22 w powtarzanych 28-dniowych cyklach leczenia. Pacjenci mogą kontynuować leczenie lenalidomidem i deksametazonem do wystąpienia progresji choroby lub nietolerancji.
Etapy zmniejszenia dawki
| Lenalidomida | Deksametazona | |
|---|---|---|
| Dawka początkowa | 25 mg | 40 mg |
| Poziom dawki -1 | 20 mg | 20 mg |
| Poziom dawki -2 | 15 mg | 12 mg |
| Poziom dawki -3 | 10 mg | 8 mg |
| Poziom dawki -4 | 5 mg | 4 mg |
| Poziom dawki -5 | 2,5 mg | Nie dotyczy |
a Dawkowanie obu produktów można zmniejszać niezależnie.
Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 25 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem do końca cyklua |
| Powróci do ≥ 50 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce o 1 poziom mniejszej w następnym cyklu leczenia |
a Jeśli toksyczność ograniczająca dawkę (ang. DLT – dose limiting toxicity) wystąpi > 15. dnia cyklu, podawanie lenalidomidu zostanie przerwane co najmniej do końca danego 28-dniowego cyklu.
Bezwzględna liczba neutrofili (ANC) – neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 0,5 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 1 x 109/l i neutropenia jest jedyną obserwowaną toksycznością | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce początkowej raz na dobę |
| Powróci do ≥ 0,5 × 109/l i występują toksyczności hematologiczne zależne od dawki inne niż neutropenia | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę |
| Ponownie zmniejszy się poniżej < 0,5 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 0,5 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz na dobę. |
a Według uznania lekarza, jeśli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym po zastosowaniu dowolnej dawki, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. G-CSF – granulocyte colony-stimulating factor) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
W przypadku toksyczności hematologicznej, można wznowić leczenie lenalidomidem w dawce na następnym wyższym poziomie (dawka nie może być większa od dawki początkowej) w zależności od poprawy czynności szpiku kostnego (brak toksyczności hematologicznej przez przynajmniej 2 kolejne cykle: wartość ANC ≥1,5 × 109/l, liczba płytek krwi ≥ 100 × 109/l na początku nowego cyklu).
Lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem z kontynuacją leczenia lenalidomidem i deksametazonem do wystąpienia progresji choroby, u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu.
Leczenie początkowe: lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem, jeśli ANC wynosi < 1,0 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 × 109/l.
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 14. każdego 21-dniowego, w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem. Bortezomib należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym (1,3 mg/m2 powierzchni ciała) dwa razy w tygodniu w dniach 1., 4., 8. i 11. każdego 21-dniowego cyklu. Dodatkowe informacje na temat dawkowania, schematu podawania i dostosowywania dawki produktów stosowanych razem z lenalidomidem, patrz punkt 5.1 i odpowiednia Charakterystyka Produktu Leczniczego.
Zaleca się przeprowadzenie maksymalnie ośmiu 21-dniowych cykli leczenia (24 tygodnie leczenia początkowego).
Kontynuacja leczenia: lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem do wystąpienia progresji
Kontynuowanie podawania lenalidomidu w dawce 25 mg doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli w skojarzeniu z deksametazonem. Leczenie należy kontynuować do wystąpienia progresji lub nieakceptowalnej toksyczności.
Etapy zmniejszania dawki
| Lenalidomida | |
|---|---|
| Dawka początkowa | 25 mg |
| Poziom dawki -1 | 20 mg |
| Poziom dawki -2 | 15 mg |
| Poziom dawki -3 | 10 mg |
| Poziom dawki -4 | 5 mg |
| Poziom dawki -5 | 2,5 mg |
Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 30 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 50 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę |
| Ponownie zmniejszy się poniżej 30 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 50 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz na dobę |
Bezwzględna liczba neutrofili (ANC) – neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do < 0,5 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 1 x 109/l i neutropenia jest jedyną obserwowaną toksycznością | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce początkowej raz na dobę |
| Powróci do ≥ 0,5 × 109/l i występują toksyczności hematologiczne zależne od dawki inne niż neutropenia | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę |
| Ponownie zmniejszy się poniżej < 0,5 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 0,5 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz na dobę. |
a Według uznania lekarza, jeśli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym podczas stosowania dowolnej dawki, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
Lenalidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, z kontynuacją leczenia podtrzymującego lenalidomidem, u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1,5 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 75 × 109/l.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg podawana doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21. powtarzana w 28-dniowych cyklach, przez nie więcej niż 9 cykli. Zalecana dawka melfalanu wynosi 0,18 mg/kg mc. raz na dobę podawana doustnie w dniach 1. do 4. powtarzana w 28-dniowych cyklach. Zalecana dawka prednizonu wynosi 2 mg/kg mc. raz na dobę podawana doustnie w dniach 1. do 4. powtarzana w 28-dniowych cyklach. Pacjenci, którzy ukończą 9 cykli lub którzy nie mogą ukończyć leczenia skojarzonego z powodu nietolerancji, leczeni są lenalidomidem w monoterapii, według schematu: 10 mg raz na dobę doustnie w dniach 1. do 21. Dawka powtarzana jest w 28-dniowych cyklach do wystąpienia progresji choroby.
Etapy zmniejszania dawki
| Lenalidomid | Melfalan | Prednizon | |
|---|---|---|---|
| Dawka początkowa | 10 mga | 0,18 mg/kg | 2 mg/kg |
| Poziom dawki -1 | 7,5 mg | 0,14 mg/kg | 1 mg/kg |
| Poziom dawki -2 | 5 mg | 0,10 mg/kg | 0,5 mg/kg |
| Poziom dawki -3 | 2,5 mg | Nie dotyczy | 0,25 mg/kg |
a Jeśli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym po zastosowaniu dowolnej dawki, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do < 25 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 25 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem i melfalanem w dawce na poziomie -1 |
| Ponownie zmniejszy się poniżej 30 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 30 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (dawka na poziomie -2 lub -3) raz na dobę. |
Bezwzględna liczba neutrofili (ANC) – neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do < 0,5 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 0,5 x 109/l i neutropenia jest jedyną obserwowaną toksycznością | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce początkowej raz na dobę |
| Powróci do ≥ 0,5 × 109/l i występują toksyczności hematologiczne zależne od dawki inne niż neutropenia | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę |
| Ponownie zmniejszy się poniżej < 0,5 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 0,5 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz na dobę. |
a Jeśli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym po zastosowaniu dowolnej dawki, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
Lenalidomid w leczeniu podtrzymującym pacjentów po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ang. ASCT – autologous stem cell transplantation)
Leczenie podtrzymujące lenalidomidem należy rozpoczynać po odpowiednim przywróceniu właściwych parametrów hematologicznych po ASCT u pacjentów bez dowodów na progresję choroby. Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli ANC wynosi < 1,0 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 75 × 109/l.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę bez przerwy (w dniach 1–28 powtarzanych 28-dniowych cykli) do progresji choroby lub nietolerancji. Po 3 cyklach leczenia podtrzymującego dawkę lenalidomidu można zwiększyć do 15 mg doustnie raz na dobę, jeśli będzie tolerowana.
Etapy zmniejszania dawki
| Dawka początkowa (10 mg) | Jeśli dawka jest zwiększona (15 mg)a | |
|---|---|---|
| Poziom dawki -1 | 5 mg | 10 mg |
| Poziom dawki -2 | 5 mg (dni 1–21 co 28 dni) | 5 mg |
| Poziom dawki -3 | Nie dotyczy | 5 mg (dni 1–21 co 28 dni) |
Nie podawać dawki mniejszej niż 5 mg (dni 1–21 co 28 dni)
a Po 3 cyklach leczenia podtrzymującego dawkę lenalidomidu można zwiększyć do 15 mg doustnie raz na dobę, jeśli jest tolerowana.
Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 30 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 30 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę |
| Ponownie zmniejszy się poniżej 30 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 30 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz na dobę |
Bezwzględna liczba neutrofili (ANC) – Neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do < 0,5 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 0,5 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę |
| Ponownie zmniejszy się poniżej < 0,5 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 0,5 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz na dobę. |
a Według uznania lekarza, jeśli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym podczas stosowania dowolnej dawki, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
Szpiczak mnogi u pacjentów, u których stosowano wcześniej co najmniej jeden schemat leczenia
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1,0 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 75 × 109/l, lub w zależności od nacieczenia szpiku kostnego przez komórki plazmatyczne, liczba płytek krwi wynosi < 30 × 109/l.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg podawana doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21. powtarzana w 28-dniowych cyklach. Zalecana dawka deksametazonu wynosi 40 mg podawana doustnie raz na dobę w dniach 1. do 4., 9. do 12. i 17. do 20. każdego 28-dniowego cyklu przez pierwsze 4 cykle leczenia, a następnie 40 mg raz na dobę w dniach 1.-4. co 28 dni.
Lekarz przepisujący lek powinien dokładnie ocenić, jaką dawkę deksametazonu zastosować, biorąc pod uwagę stan pacjenta oraz nasilenie choroby.
Etapy zmniejszania dawki
| Dawka początkowa | 25 mg |
|---|---|
| Poziom dawki -1 | 15 mg |
| Poziom dawki -2 | 10 mg |
| Poziom dawki -3 | 5 mg |
Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 30 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 30 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 |
| Ponownie zmniejszy się poniżej 30 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 30 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (dawka na poziomie -2 lub -3) raz na dobę. Nie należy stosować dawki mniejszej niż 5 mg raz na dobę |
Bezwzględna liczba neutrofili (ANC) – neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do < 0,5 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 0,5 x 109/l i neutropenia jest jedyną obserwowaną toksycznością | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce początkowej raz na dobę |
| Powróci do ≥ 0,5 × 109/l i występują toksyczności hematologiczne zależne od dawki inne niż neutropenia | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę |
| Ponownie zmniejszy się poniżej < 0,5 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 0,5 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (dawka na poziomie -1, -2 lub -3) raz na dobę. Nie należy stosować dawki mniejszej niż 5 mg raz na dobę |
a Według uznania lekarza, jeśli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym podczas stosowania dowolnej dawki, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
Zespoły mielodysplastyczne (MDS)
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 0,5 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 25 × 109/l.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli.
Etapy zmniejszenia dawki
| Dawka początkowa | 10 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
|---|---|
| Poziom dawki -1 | 5 mg raz na dobę w dniach 1. do 28., co 28 dni |
| Poziom dawki -2 | 2,5 mg raz na dobę w dniach 1. do 28., co 28 dni |
| Poziom dawki -3 | 2,5 mg co drugi dzień w dniach 1. do 28., co 28 dni |
Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 25 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 25 x 109/l – < 50 × 109/l przynajmniej dwa razy w ciągu ≥ 7 dni, lub jeżeli liczba płytek w którymkolwiek momencie ponownie wzrośnie do ≥ 50 × 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (dawka na poziomie -1, -2 lub -3). |
Bezwzględna liczba neutrofili (ANC) – Neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 0,5 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 0,5 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (dawka na poziomie -1, -2 lub -3). |
Przerwanie stosowania lenalidomidu
Należy przerwać stosowanie lenalidomidu u pacjentów, u których nie wystąpiła przynajmniej minimalna odpowiedź ze strony komórek erytroidalnych w ciągu 4 miesięcy od rozpoczęcia leczenia, objawiająca się przez przynajmniej 50% spadkiem konieczności przeprowadzania przetoczeń lub, przy braku przetoczeń, zwiększonym o 1 g/dl stężeniem hemoglobiny.
Chłoniak z komórek płaszcza
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg podawany doustnie raz dziennie w dniach od 1 do 25 powtarzanych 28-dniowych cykli.
Etapy zmniejszania dawki
| Dawka początkowa | 25 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
|---|---|
| Poziom dawki -1 | 20 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -2 | 15 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -3 | 10 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -4 | 5 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -5 | 2,5 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni¹; 5 mg co drugi dzień w dniach 1. do 21., co 28 dni |
1 – W krajach, w których dostępny jest produkt w kapsułkach o mocy 2,5 mg.
Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 50 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem i wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej niż raz w tygodniu. |
| Powróci do ≥ 60 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (dawka na poziomie -1) |
| Ponownie zmniejszy się poniżej 50 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem i wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej niż raz w tygodniu. |
| Powróci do ≥ 60 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (dawka na poziomie -2, -3, -4 lub -5). Nie należy stosować dawki mniejszej niż na poziomie -5. |
Bezwzględna liczba neutrofili (ANC) – Neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 1 x 109/l przynajmniej na 7 dni, lub zmniejszy się do < 1 × 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura ciała ≥ 38,5°C), lub zmniejszy się do < 0,5 × 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem i wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej niż raz na tydzień |
| Powróci do ≥ 1 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (dawka na poziomie -1) |
| Ponownie zmniejszy się poniżej 1 × 109/l na co najmniej 7 dni, lub spadnie do < 1 × 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura ciała ≥ 38,5°C), lub spadnie do < 0,5 × 109/l; powróci do ≥1 × 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem; wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -2, -3, -4, -5). Nie stosować dawek poniżej poziomu dawki -5. |
Chłoniak grudkowy (FL)
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 × 109/l, chyba że jest to skutkiem nacieczenia szpiku kostnego przez chłoniaka.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 20 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli przez maksymalnie 12 cykli leczenia. Zalecana dawka początkowa rytuksymabu wynosi 375 mg/m2 dożylnie (iv.) co tydzień w 1. cyklu (dni 1., 8., 15. i 22.) oraz w 1. dniu każdego 28-dniowego cyklu w cyklach od 2. do 5.
Etapy zmniejszania dawki
| Dawka początkowa | 20 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
|---|---|
| Poziom dawki -1 | 15 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -2 | 10 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -3 | 5 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
Informacji na temat dostosowywania dawki z powodu toksyczności związanej z podawaniem rytuksymabu należy szukać w odpowiedniej charakterystyce produktu leczniczego.
Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 50 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem i wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej niż raz w tygodniu. |
| Powróci do ≥ 50 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem na następnym niższym poziomie (w dawce na poziomie -1) |
| Ponownie zmniejszy się poniżej 50 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem i wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej niż raz w tygodniu. |
| Powróci do ≥ 50 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (dawka na poziomie -2 lub -3) raz na dobę. Nie stosować dawek poniżej poziomu dawki -3. |
Bezwzględna liczba neutrofili (ANC) – neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 1,0 × 109/l przynajmniej na 7 dni lub zmniejszy się do < 1,0 × 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura ciała ≥ 38,5°C), lub zmniejszy się do < 0,5 × 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem i wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej niż raz w tygodniu. |
| Powróci do ≥ 1,0 x 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -1) |
| Ponownie zmniejszy się poniżej 1,0 × 109/l na co najmniej 7 dni lub zmniejszy się do < 1,0 × 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura ciała ≥ 38,5°C), lub spadnie do < 0,5 × 109/l; powróci do ≥1,0 x 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem i wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej niż raz w tygodniu; wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (dawka na poziomie -2 lub -3). Nie stosować dawek poniżej poziomu dawki -3. |
a Według uznania lekarza, jeśli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym podczas stosowania dowolnej dawki, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF).
Chłoniak z komórek płaszcza lub chłoniak grudkowy (FL)
Zespół rozpadu guza (ang. TLS – tumour lysis syndrome)
Wszyscy pacjenci powinni otrzymywać leczenie zapobiegające TLS (allopurynol, rasburykaza lub równoważne, zgodne z wytycznymi placówki) i odpowiednie nawodnienie (doustnie) w ciągu pierwszego tygodnia pierwszego cyklu lub dłużej, jeśli istnieją wskazania kliniczne. Aby zapewnić monitorowanie w kierunku TLS, u pacjentów należy wykonywać badania biochemiczne co tydzień w czasie pierwszego cyklu i zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.
Leczenie lenalidomidem można kontynuować (w dawce podtrzymującej) u pacjentów z TLS w badaniach laboratoryjnych lub z klinicznymi objawami TLS stopnia 1. Można też, według uznania lekarza, zmniejszyć dawkę o jeden poziom i kontynuować podawanie lenalidomidu. Należy stosować intensywne nawadnianie dożylne i odpowiednie leczenie zgodnie z lokalnym standardem postępowania do czasu wyrównania nieprawidłowości elektrolitowych. Może być konieczne leczenie z zastosowaniem rasburykazy w celu złagodzenia hiperurykemii. Hospitalizacja pacjenta zależy od uznania lekarza.
U pacjentów z klinicznymi objawami TLS stopnia 2.–4. należy przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać badania biochemiczne co tydzień lub zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Należy stosować intensywne nawadnianie dożylne i odpowiednie leczenie zgodnie z lokalnym standardem postępowania do czasu wyrównania nieprawidłowości elektrolitowych. Leczenie rasburykazą i hospitalizacja zależą od uznania lekarza. Gdy objawy TLS ulegną złagodzeniu do stopnia 0., można wedle uznania lekarza wznowić leczenie lenalidomidem w następnej niższej dawce (patrz punkt 4.4).
Reakcja typu "tumour flare"
W zależności od uznania lekarza u pacjentów, u których wystąpiła reakcja typu "tumour flare" 1. lub 2. stopnia, lenalidomid można nadal stosować bez przerw i zmiany dawkowania. W zależności od uznania lekarza można stosować leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), leczenie kortykosteroidami o ograniczonym czasie działania i (lub) leczenie opioidowymi lekami przeciwbólowymi. U pacjentów z reakcją typu "tumour flare" 3. lub 4. stopnia należy przerwać leczenie lenalidomidem i rozpocząć stosowanie NLPZ, kortykosteroidów i (lub) opioidowych leków przeciwbólowych. Gdy objawy "tumour flare" ulegną złagodzeniu do ≤ 1. stopnia, należy wznowić leczenie lenalidomidem w tej samej dawce do końca cyklu. Pacjentów można leczyć objawowo zgodnie z wytycznymi dla leczenia reakcji typu "tumour flare" 1. i 2. stopnia (patrz punkt 4.4).
Wszystkie wskazania
Po wystąpieniu działań toksycznych 3. lub 4. stopnia, które zostały uznane za związane ze stosowaniem lenalidomidu, należy przerwać leczenie i ponownie je rozpocząć w mniejszej dawce po ustąpieniu objawów toksyczności do poziomu ≤ 2., według uznania lekarza.
Po wystąpieniu wysypki skórnej 2. lub 3. stopnia należy rozważyć przerwanie lub zaprzestanie stosowania lenalidomidu. Stosowanie lenalidomidu musi zostać przerwane w przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, reakcji anafilaktycznej, wysypki 4. stopnia, wysypki związanej ze złuszczaniem się skóry lub powstawaniem pęcherzy, lub jeśli podejrzewa się zespół Stevensa-Johnsona (ang. SJS – Stevens-Johnson Syndrome), toksycznej martwicze oddzielanie się naskórka (ang. TEN – Toxic Epidermal Necrolysis) lub wysypkę polekową z eozynofilią i objawami układowymi (ang. DRESS – Drug Reaction with Eosinophilia and Systemic Symptoms). Nie należy wznawiać leczenia po ustąpieniu tych objawów.
Szczególne grupy pacjentów
Dzieci i młodzież
Produktu leczniczego Lenalidomide Glenmark nie należy stosować u dzieci w wieku od narodzin do 18 lat, ze względu na kwestie związane z bezpieczeństwem stosowania (patrz punkt 5.1).
Osoby w podeszłym wieku
Aktualnie dostępne dane dotyczące farmakokinetyki przedstawiono w punkcie 5.2. Lenalidomid był stosowany w badaniach klinicznych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim w wieku do 91 lat, u pacjentów z zespołami mielodysplastycznym w wieku do 95 lat, oraz u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza w wieku do 88 lat (patrz punkt 5.1).
Ze względu na większe prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń czynnościowej nerek u pacjentów w podeszłym wieku, należy zachować ostrożność podczas dostosowywania dawki oraz kontrolować czynność nerek.
Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu
Pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim w wieku 75 lat i starszych należy dokładnie zbadać przed decyzją o wdrożeniu leczenia (patrz punkt 4.4).
U pacjentów w wieku powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem, dawka początkowa deksametazonu to 20 mg raz na dobę w dniach 1., 8., 15. i 22. każdego 28-dniowego cyklu.
U pacjentów w wieku powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem nie jest konieczne dostosowanie dawki.
U pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim w wieku 75 lat i starszych, którzy otrzymywali lenalidomid, częściej występowały ciężkie działania niepożądane oraz działania niepożądane, które prowadziły do przerwania leczenia.
Leczenie skojarzone lenalidomidem było gorzej tolerowane u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim w wieku powyżej 75 lat, niż u pacjentów młodszych. W tej grupie pacjentów częściej konieczne było przerwanie leczenia z powodu nietolerancji (działanie niepożądane 3. lub 4. stopnia oraz ciężkie działania niepożądane), w porównaniu do pacjentów w wieku <75 lat.
Szpiczak mnogi: pacjenci, u których stosowano wcześniej co najmniej jeden schemat leczenia
Odsetek pacjentów ze szpiczakiem mnogim w wieku 65 lub więcej lat nie różnił się istotnie pomiędzy grupami otrzymującymi lenalidomid z deksametazonem, a placebo i deksametazon. Nie obserwowano ogólnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy tymi pacjentami a pacjentami młodszymi, jednak nie można wykluczyć większej podatności osób starszych na działania niepożądane.
Zespoły mielodysplastyczne
Nie obserwowano ogólnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy pacjentami w wieku powyżej 65 lat, a pacjentami młodszymi.
Chłoniak z komórek płaszcza
U pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza nie obserwowano ogólnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy pacjentami w wieku 65 lat lub starszymi, a pacjentami w wieku poniżej 65 lat.
Chłoniak grudkowy
U pacjentów z chłoniakiem grudkowym leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z rytuksymabem ogólny odsetek występowania zdarzeń niepożądanych był podobny u pacjentów w wieku 65 lat lub starszych i pacjentów w wieku poniżej 65 lat. Nie zaobserwowano ogólnej różnicy w skuteczności między tymi dwiema grupami wiekowymi.
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Lenalidomid jest wydalany głównie przez nerki; u pacjentów z cięższymi zaburzeniami czynności nerek może wystąpić zaburzona tolerancja na leczenie (patrz punkt 4.4). Należy zachować ostrożność podczas dostosowywania dawki i wskazane jest kontrolowanie czynności nerek.
U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek i szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi, chłoniakiem z komórek płaszcza lub chłoniakiem grudkowym nie jest konieczne dostosowanie dawki.
U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ze schyłkową niewydolnością nerek, w początkowym okresie leczenia oraz w czasie leczenia zaleca się następujące dostosowanie dawki.
Nie ma doświadczenia z III fazy badań klinicznych z udziałem pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min, konieczność dializowania).
Szpiczak mnogi
| Czynność nerek (Clk) | Dostosowanie dawki |
|---|---|
| Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30 ≤ Clk < 50 ml/min.) | 10 mg raz na dobę¹ |
| Ciężkie zaburzenia czynności nerek (Clk < 30 ml/min., bez konieczności dializowania) | 7,5 mg raz na dobę² lub 15 mg co drugi dzień |
| Schyłkowa niewydolność nerek (Clk < 30 ml/min., konieczność dializowania) | 5 mg raz na dobę. W dniach dializowania dawkę należy podawać po dializie. |
1 Dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz na dobę jeśli pacjent nie odpowiada na leczenie i dobrze je toleruje.
2 W krajach, w których dostępny jest produkt w kapsułkach o mocy 7,5 mg.
Zespoły mielodysplastyczne
| Czynność nerek (Clk) | Dostosowanie dawki | |
|---|---|---|
| Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30 ≤ Clk < 50 ml/min.) | Dawka początkowa | 5 mg raz na dobę (w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli) |
| Poziom dawki -1* | 2,5 mg raz na dobę (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli) | |
| Dawka na poziomie -2* | 2,5 mg co drugi dzień (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli) | |
| Ciężkie zaburzenia czynności nerek (Clk < 30 ml/min., bez konieczności dializowania) | Dawka początkowa | 2,5 mg raz na dobę (w dniach 1 do 21 powtarzanych 28-dniowych cykli) |
| Poziom dawki -1* | 2,5 mg co drugi dzień (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli) | |
| Poziom dawki -2* | 2,5 mg dwa razy w tygodniu (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli) | |
| Krańcowe stadium niewydolności nerek (ESRD) (Clk < 30 ml/min., konieczność dializowania) W dniach dializowania, dawkę należy podawać po dializie. | Dawka początkowa | 2,5 mg raz na dobę (w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli) |
| Poziom dawki -1* | 2,5 mg co drugi dzień (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli) | |
| Poziom dawki -2* | 2,5 mg dwa razy w tygodniu (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli) |
* Zalecane etapy zmniejszania dawki w trakcie leczenia i ponownego rozpoczynania leczenia, w celu przeciwdziałania neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, lub innemu działaniu toksycznemu 3. lub 4. stopnia uznanym za związane z leczeniem lenalidomidem.
Chłoniak z komórek płaszcza
| Czynność nerek (Clk) | Dostosowanie dawki (w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli) |
|---|---|
| Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30 ≤ Clk < 50 ml/min.) | 10 mg raz na dobę¹ |
| Ciężkie zaburzenia czynności nerek (Clk < 30 ml/min., bez konieczności dializowania) | 7,5 mg raz na dobę² lub 15 mg co drugi dzień |
| Krańcowe stadium niewydolności nerek (ESRD) (Clk < 30 ml/min., konieczność dializowania) | 5 mg raz na dobę. W dniach dializowania, dawkę należy podawać po dializie. |
1 Dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz na dobę przy braku odpowiedzi na leczenie i przy dobrej tolerancji leczenia ze strony pacjenta.
2 W krajach, w których dostępny jest produkt w kapsułkach o mocy 7,5 mg.
Chłoniak grudkowy
| Czynność nerek (Clk) | Dostosowanie dawki (w dniach 1. do 21. powtarzanych 28 dniowych cykli) |
|---|---|
| Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30 ≤ Clk < 60 ml/min) | 10 mg raz na dobę1, 2 |
| Ciężkie zaburzenia czynności nerek (Clk < 30 ml/min, bez konieczności dializowania) | 5 mg raz na dobę |
| Schyłkowa niewydolności nerek (ESRD) (Clk < 30 ml/min, konieczność dializowania) | 5 mg raz na dobę. W dniach dializowania, dawkę należy podawać po dializie. |
1 Dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz na dobę, jeśli pacjent toleruje leczenie.
2 U pacjentów otrzymujących dawkę początkową 10 mg, w razie zmniejszenia dawki w celu przeciwdziałania neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, lub innemu działaniu toksycznemu 3. lub 4. stopnia uznanemu za związane z leczeniem lenalidomidem, nie należy stosować dawek poniżej 5 mg co drugi dzień ani 2,5 mg raz na dobę.
Po rozpoczęciu leczenia lenalidomidem, dalsze dostosowanie dawki lenalidomidu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek powinno być oparte na indywidualnej tolerancji pacjenta na leczenie, w sposób opisany powyżej.
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Lenalidomid nie był formalnie badany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nie ma szczególnych zaleceń dotyczących dawkowania.
Sposób podawania
Podanie doustne
Produkt leczniczy Lenalidomide Glenmark w kapsułkach należy stosować doustnie, mniej więcej o tej samej porze każdego dnia, w którym zaplanowane zostało podanie produktu. Kapsułek nie wolno otwierać, łamać ani rozgryzać. Kapsułki należy połykać w całości, najlepiej popijając wodą; można je przyjmować z posiłkiem lub bez.
W celu wyjęcia kapsułki z blistra, należy nacisnąć kapsułkę wyłącznie z jednej strony, zmniejszając w ten sposób ryzyko jej zniekształcenia lub uszkodzenia.
4.3. Przeciwwskazania
- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Kobiety w ciąży.
- Kobiety w wieku rozrodczym, jeśli nie zostały spełnione wszystkie warunki programu zapobiegania ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Jeśli lenalidomid stosuje się w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi należy przed rozpoczęciem leczenia zapoznać się z odpowiednimi Charakterystykami Produktów Leczniczych.
Ostrzeżenie dotyczące ciąży
Lenalidomid ma budowę zbliżoną do talidomidu. Talidomid jest substancją czynną o znanym działaniu teratogennym u ludzi
