Ulotka: Lenalidomide Sandoz, Kapsułki twarde (2,5 mg)
Spis treści
1. Nazwa produktu leczniczego
Lenalidomide Sandoz, 2,5 mg, kapsułki, twarde
2. Skład jakościowy i ilościowy
Każda kapsułka twarda zawiera 2,5 mg lenalidomidu (Lenalidomidum).
Substancja pomocnicza o znanym działaniu
Każda kapsułka twarda zawiera 33,2 mg laktozy.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
3. Postać farmaceutyczna
Kapsułka, twarda
Kapsułka z matowym białym korpusem i matowym zielonym do jasnozielonego wieczkiem, długości około 14,3 mm, z oznakowaniem "L9NL" i "2,5".
4.1. Wskazania do stosowania
Szpiczak mnogi
Produkt Lenalidomide Sandoz w monoterapii jest wskazany w leczeniu podtrzymującym dorosłych pacjentów z noworozpoznanym szpiczakiem mnogim po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych.
Produkt Lenalidomide Sandoz w terapii skojarzonej z deksametazonem lub bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem (patrz punkt 4.2) jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z nieleczonym uprzednio szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia.
Produkt Lenalidomide Sandoz w skojarzeniu z deksametazonem jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów ze szpiczakiem mnogim, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia.
Zespoły mielodysplastyczne
Produkt Lenalidomide Sandoz w monoterapii jest wskazany w leczeniu dorosłych pacjentów z niedokrwistością zależną od przetoczeń w przebiegu zespołów mielodysplastycznych o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, związanych z nieprawidłowością cytogenetyczną w postaci izolowanej delecji 5q, jeżeli inne sposoby leczenia są niewystarczające lub niewłaściwe.
Chłoniak z komórek płaszcza
Produkt Lenalidomide Sandoz w monoterapii wskazany jest w leczeniu dorosłych pacjentów z nawracającym lub opornym na leczenie chłoniakiem z komórek płaszcza (patrz punkty 4.4 i 5.1).
Chłoniak grudkowy
Produkt Lenalidomide Sandoz w skojarzeniu z rytuksymabem (przeciwciałem anty-CD20) jest wskazany do stosowania w leczeniu dorosłych pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym (ang. follicular lymphoma, FL) (stopnia 1–3a).
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie produktem leczniczym Lenalidomide Sandoz powinien nadzorować lekarz z doświadczeniem w stosowaniu terapii przeciwnowotworowych.
Uwagi do wszystkich opisanych niżej wskazań:
- Dawkę modyfikuje się na podstawie obserwacji klinicznych i wyników badań laboratoryjnych (patrz punkt 4.4).
- Modyfikacje dawki w trakcie leczenia i przy wznawianiu leczenia zalecane są w przypadku wystąpienia małopłytkowości i (lub) neutropenii 3. albo 4. stopnia lub innych działań toksycznych 3. lub 4. stopnia uznanych za związane z leczeniem lenalidomidem.
- W przypadku wystąpienia neutropenii, w postępowaniu terapeutycznym należy rozważyć zastosowanie czynników wzrostu.
- Jeśli pacjent pominął dawkę produktu leczniczego i od wyznaczonej pory jej przyjęcia upłynęło mniej niż 12 godzin, dawkę tę można przyjąć. Jeśli jednak od wyznaczonej godziny jej przyjęcia upłynęło ponad 12 godzin, pacjent nie powinien przyjmować tej dawki, tylko przyjąć kolejną dawkę następnego dnia o zwykłej porze.
Dawkowanie
Noworozpoznany szpiczak mnogi
Lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem stosowany do czasu progresji choroby u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia
Leczenia lenalidomidem nie wolno rozpoczynać, jeśli bezwzględna liczba neutrofilów (ANC) wynosi <1,0 x 109/l i (lub) liczba płytek jest <50 x 109/l.
Zalecana dawka
Zalecaną dawką początkową lenalidomidu jest 25 mg podawanych doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 21. powtarzanych cyklów 28-dniowych. Zalecaną dawką deksametazonu jest 40 mg podawanych doustnie raz na dobę w dniach 1., 8., 15. i 22. powtarzanych cyklów 28-dniowych. Pacjenci mogą przyjmować lenalidomid i deksametazon do czasu progresji choroby lub wystąpienia nietolerancji leczenia.
Etapy zmniejszania dawki
| Lenalidomida | Deksametazona | |
|---|---|---|
| Dawka początkowa | 25 mg | 40 mg |
| Poziom dawki -1 | 20 mg | 20 mg |
| Poziom dawki -2 | 15 mg | 12 mg |
| Poziom dawki -3 | 10 mg | 8 mg |
| Poziom dawki -4 | 5 mg | 4 mg |
| Poziom dawki -5 | 2,5 mg | Nie dotyczy |
a Dawkę obu produktów można zmniejszać niezależnie.
Małopłytkowość
| Liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do <25 x 109/l Powróci do ≥50 x 109/l |
Przerwać podawanie lenalidomidu do końca cyklua W następnym cyklu leczenia zmniejszyć dawkę lenalidomidu o jeden poziom |
a Jeśli toksyczność ograniczająca dawkę (DLT) wystąpi po 15. dniu cyklu, podawanie lenalidomidu zostanie przerwane przynajmniej do końca danego 28-dniowego cyklu.
Bezwzględna liczba neutrofilów (ANC) – neutropenia
| Wartość ANC | Zalecane postępowaniea |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do <0,5 x 109/l Powróci do ≥1 x 109/l, jeśli neutropenia jest jedynym obserwowanym objawem toksyczności |
Przerwać leczenie lenalidomidem Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce początkowej raz na dobę |
| Powróci do ≥0,5 x 109/l, jeśli występuje zależna od dawki toksyczność hematologiczna inna niż neutropenia | Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z poziomu -1 raz na dobę |
| Przy każdym kolejnym zmniejszeniu do <0,5 x 109/l Powróci do ≥0,5 x 109/l |
Przerwać leczenie lenalidomidem Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania, raz na dobę |
a Zgodnie z oceną lekarza, jeśli neutropenia jest jedyną oznaką toksyczności przy jakimkolwiek poziomie dawki, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
W razie wystąpienia toksyczności hematologicznej dawkę lenalidomidu można przywrócić do kolejnego wyższego poziomu (aż do dawki początkowej) po poprawie czynności szpiku kostnego (brak toksyczności hematologicznej przez co najmniej 2 kolejne cykle: ANC ≥1,5 x 109/l, liczba płytek krwi ≥100 x 109/l na początku nowego cyklu).
Lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem, a następnie lenalidomid i deksametazon podawane do wystąpienia progresji choroby u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia
Leczenie początkowe: lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem
Leczenia lenalidomidem w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem nie wolno rozpoczynać, jeśli bezwzględna liczba neutrofilów (ANC) wynosi < 1,0 x 109/l i (lub) liczba płytek wynosi < 50 x 109/l.
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg podawanych doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 14. każdego 21-dniowego cyklu w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem. Bortezomib należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym (1,3 mg/m2 powierzchni ciała) dwa razy w tygodniu w 1., 4., 8. i 11. dniu każdego 21-dniowego cyklu. Dodatkowe informacje na temat dawki, schematu podawania i dostosowywania dawki produktów leczniczych podawanych z lenalidomidem, patrz punkt 5.1 i odpowiednia Charakterystyka Produktu Leczniczego.
Zaleca się przeprowadzenie do ośmiu 21-dniowych cyklów leczenia (24 tygodnie leczenia początkowego).
Kontynuacja leczenia: lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem do wystąpienia progresji
Należy kontynuować podawanie lenalidomidu w dawce 25 mg doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 21. powtarzanych cyklów 28-dniowych w skojarzeniu z deksametazonem. Leczenie należy kontynuować do czasu progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności.
Etapy zmniejszania dawki
| Lenalidomida | |
|---|---|
| Dawka początkowa | 25 mg |
| Poziom dawki -1 | 20 mg |
| Poziom dawki -2 | 15 mg |
| Poziom dawki -3 | 10 mg |
| Poziom dawki -4 | 5 mg |
| Poziom dawki -5 | 2,5 mg |
a Dawkę wszystkich produktów można zmniejszać niezależnie.
Małopłytkowość
| Liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do <30 x 109/l Powróci do ≥50 x 109/l |
Przerwać leczenie lenalidomidem Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z poziomu -1 raz na dobę |
| Przy każdym kolejnym zmniejszeniu do <30 x 109/l Powróci do ≥50 x 109/l |
Przerwać leczenie lenalidomidem Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania, raz na dobę |
Bezwzględna liczba neutrofilów (ANC) – neutropenia
| Wartość ANC | Zalecane postępowaniea |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do <0,5 x 109/l Powróci do ≥1 x 109/l, jeśli neutropenia jest jedynym obserwowanym objawem toksyczności |
Przerwać leczenie lenalidomidem Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce początkowej raz na dobę |
| Powróci do ≥0,5 x 109/l, jeśli występuje zależna od dawki toksyczność hematologiczna inna niż neutropenia | Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z poziomu -1 raz na dobę |
| Przy każdym kolejnym zmniejszeniu do <0,5 x 109/l Powróci do ≥0,5 x 109/l |
Przerwać leczenie lenalidomidem Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania, raz na dobę |
a Zgodnie z oceną lekarza, jeśli neutropenia jest jedyną oznaką toksyczności przy jakimkolwiek poziomie dawki, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
Lenalidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, a następnie lenalidomid w leczeniu podtrzymującym u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia
Leczenia lenalidomidem nie wolno rozpoczynać, jeśli bezwzględna liczba neutrofilów (ANC) wynosi <1,5 x 109/l i (lub) liczba płytek jest <75 x 109/l.
Zalecana dawka
Zalecaną dawką początkową lenalidomidu jest 10 mg podawanych doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 21. powtarzanych cyklów 28-dniowych przez maksymalnie 9 cyklów. Melfalan podaje się w dawce 0,18 mg/kg mc. doustnie w dniach od 1. do 4. powtarzanych cyklów 28-dniowych, a prednizon w dawce 2 mg/kg mc. doustnie w dniach od 1. do 4. powtarzanych cyklów 28-dniowych. Pacjenci, którzy ukończą 9 cyklów lub którzy nie mogą ukończyć leczenia skojarzonego na skutek nietolerancji, otrzymują lenalidomid w monoterapii: 10 mg doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 21. powtarzanych cyklów 28-dniowych podawanych do czasu progresji choroby.
Etapy zmniejszania dawki
| Lenalidomid | Melfalan | Prednizon | |
|---|---|---|---|
| Dawka początkowa | 10 mga | 0,18 mg/kg mc. | 2 mg/kg mc. |
| Poziom dawki -1 | 7,5 mg | 0,14 mg/kg mc. | 1 mg/kg mc. |
| Poziom dawki -2 | 5 mg | 0,10 mg/kg mc. | 0,5 mg/kg mc. |
| Poziom dawki -3 | 2,5 mg | nie dotyczy | 0,25 mg/kg mc. |
a Jeśli neutropenia jest jedynym objawem działania toksycznego, należy dodać czynnik pobudzający tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać poziom dawki lenalidomidu.
Małopłytkowość
| Liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do <25 x 109/l Powróci do ≥25 x 109/l Przy każdym kolejnym zmniejszeniu do <30 x 109/l Powróci do ≥30 x 109/l |
Przerwać podawanie lenalidomidu Wznowić leczenie lenalidomidem i melfalanem w dawce z poziomu -1 Przerwać podawanie lenalidomidu Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania (poziom dawki -2 lub -3) raz na dobę |
Bezwzględna liczba neutrofilów (ANC) – neutropenia
| Wartość ANC | Zalecane postępowaniea |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do <0,5 x 109/la Powróci do ≥0,5 x 109/l, jeśli neutropenia jest jedynym obserwowanym objawem toksyczności |
Przerwać leczenie lenalidomidem Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce początkowej raz na dobę |
| Powróci do ≥0,5 x 109/l, jeśli występuje zależna od dawki toksyczność hematologiczna inna niż neutropenia | Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z poziomu -1 raz na dobę |
| Przy każdym kolejnym zmniejszeniu do <0,5 x 109/l Powróci do ≥0,5 x 109/l |
Przerwać leczenie lenalidomidem Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania, raz na dobę |
a Zgodnie z oceną lekarza, jeśli neutropenia jest jedyną oznaką toksyczności przy jakimkolwiek poziomie dawki, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
Lenalidomid w leczeniu podtrzymującym pacjentów po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (ASCT)
Leczenie podtrzymujące lenalidomidem należy rozpoczynać po odpowiednim znormalizowaniu wskaźników hematologicznych po ASCT u pacjentów bez oznak progresji choroby. Leczenia lenalidomidem nie wolno rozpoczynać, jeśli bezwzględna liczba neutrofilów (ANC) wynosi <1,0 x 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi <75 x 109/l.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę podawanych bez przerwy (w dniach od 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cyklów) aż do progresji choroby lub nietolerancji leczenia. Po 3 cyklach lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym dawkę można zwiększyć do 15 mg doustnie raz na dobę, jeśli jest dobrze tolerowany.
Etapy zmniejszania dawki
| Dawka początkowa (10 mg) | Dawka zwiększona (15 mg)a | |
|---|---|---|
| Poziom dawki -1 | 5 mg | 10 mg |
| Poziom dawki -2 | 5 mg (w dniach 1. – 21. co 28 dni) | 5 mg |
| Poziom dawki -3 | Nie dotyczy | 5 mg (w dniach 1. – 21. co 28 dni) |
Nie stosować dawki mniejszej niż 5 mg (w dniach 1. – 21. co 28 dni)
a Po 3 cyklach lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym dawkę można zwiększyć do 15 mg doustnie raz na dobę, jeśli jest dobrze tolerowany.
Małopłytkowość
| Liczba płytek krwi | Zalecane postępowaniea |
|---|---|
| Zmniejszy się do <30 x 109/l | Przerwać leczenie lenalidomidem |
| Powróci do ≥30 x 109/l | Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z poziomu -1 raz na dobę |
| Przy każdym kolejnym zmniejszeniu do <30 x 109/l Powróci do ≥30 x 109/l |
Przerwać leczenie lenalidomidem Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania, raz na dobę |
Bezwzględna liczba neutrofilów (ANC) – neutropenia
| Wartość ANC | Zalecane postępowaniea |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do <0,5 x 109/l Powróci do ≥0,5 x 109/l |
Przerwać leczenie lenalidomidem Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z poziomu -1 raz na dobę |
| Przy każdym kolejnym zmniejszeniu do <0,5 x 109/l Powróci do ≥0,5 x 109/l |
Przerwać leczenie lenalidomidem Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania, raz na dobę |
a Zgodnie z oceną lekarza, jeśli neutropenia jest jedyną oznaką toksyczności przy jakimkolwiek poziomie dawki, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
Szpiczak mnogi u pacjentów, którzy otrzymali wcześniej co najmniej jeden schemat leczenia
Leczenia lenalidomidem nie wolno rozpoczynać, jeśli wartość ANC wynosi <1,0 x 109/l i (lub) liczba płytek krwi jest <75 x 109/l lub <30 x 109/l, w zależności od nacieczenia szpiku kostnego przez komórki plazmatyczne.
Zalecana dawka
Zalecaną dawką początkową lenalidomidu jest 25 mg podawanych doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 21. powtarzanych cyklów 28-dniowych. Zalecana dawka deksametazonu to 40 mg doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 4., od 9. do 12. i od 17. do 20. każdego 28-dniowego cyklu przez pierwsze 4 cykle leczenia, a następnie 40 mg raz na dobę w dniach od 1. do 4. co 28 dni.
Lekarz przepisujący produkt leczniczy powinien dokładnie określić dawkę deksametazonu, biorąc pod uwagę stan pacjenta i status choroby.
Etapy zmniejszania dawki
| Dawka początkowa | 25 mg |
| Poziom dawki -1 | 15 mg |
| Poziom dawki -2 | 10 mg |
| Poziom dawki -3 | 5 mg |
Małopłytkowość
| Liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do <30 x 109/l Powróci do ≥30 x 109/l |
Przerwać podawanie lenalidomidu Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z poziomu -1 |
| Przy każdym kolejnym zmniejszeniu do <30 x 109/l Powróci do ≥30 x 109/l |
Przerwać podawanie lenalidomidu Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania (poziom dawki -2 lub -3) raz na dobę. Nie stosować dawki mniejszej niż 5 mg raz na dobę. |
Bezwzględna liczba neutrofilów (ANC) – neutropenia
| Wartość ANC | Zalecane postępowaniea |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do <0,5 x 109/la Powróci do ≥0,5 x 109/l, jeśli neutropenia jest jedynym obserwowanym objawem toksyczności |
Przerwać leczenie lenalidomidem Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce początkowej raz na dobę |
| Powróci do ≥0,5 x 109/l, jeśli występuje zależna od dawki toksyczność hematologiczna inna niż neutropenia | Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z poziomu -1 raz na dobę |
| Przy każdym kolejnym zmniejszeniu do <0,5 x 109/l Powróci do ≥0,5 x 109/l |
Przerwać leczenie lenalidomidem Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania (poziom dawki -1, -2 lub -3) raz na dobę. Nie stosować dawki mniejszej niż 5 mg raz na dobę. |
a Zgodnie z oceną lekarza, jeśli neutropenia jest jedyną oznaką toksyczności przy jakimkolwiek poziomie dawki, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
Zespoły mielodysplastyczne (MDS)
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi <0,5 x 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi <25 x 109/l.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych cyklów 28-dniowych.
Etapy zmniejszania dawki
| Dawka początkowa | 10 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -1 | 5 mg raz na dobę w dniach 1. do 28., co 28 dni |
| Poziom dawki -2 | 2,5 mg raz na dobę w dniach 1. do 28., co 28 dni |
| Poziom dawki -3 | 2,5 mg co drugi dzień w dniach 1. do 28., co 28 dni |
Małopłytkowość
| Liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 25 x 109/l | Przerwać leczenie lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 25 x 109/l – < 50 x 109/l przynajmniej dwa razy w ciągu ≥ 7 dni, lub jeżeli liczba płytek w którymkolwiek momencie ponownie wzrośnie do ≥ 50 × 109/l | Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania (poziom dawki -1, -2 lub -3). |
Bezwzględna liczba neutrofilów (ANC) – neutropenia
| Wartość ANC | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 0,5 x 109/l | Przerwać leczenie lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 0,5 x 109/l | Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania (poziom dawki -1, -2 lub -3). |
Przerwanie stosowania lenalidomidu
Należy przerwać stosowanie lenalidomidu u pacjentów, u których nie wystąpiła przynajmniej minimalna odpowiedź ze strony komórek erytroidalnych w ciągu 4 miesięcy od rozpoczęcia leczenia, objawiająca się przynajmniej 50% spadkiem konieczności przeprowadzania przetoczeń lub, przy braku przetoczeń, zwiększonym o 1 g/dl stężeniem hemoglobiny.
Chłoniak z komórek płaszcza (MCL)
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę, w dniach 1. do 21. powtarzanych cyklów 28-dniowych.
Etapy zmniejszania dawki
| Dawka początkowa | 25 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -1 | 20 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -2 | 15 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -3 | 10 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -4 | 5 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -5 | 2,5 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni1 / 5 mg co drugi dzień w dniach 1. do 21., co 28 dni |
1 W krajach, w których dostępny jest produkt w kapsułkach o mocy 2,5 mg.
Małopłytkowość
| Liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 50 x 109/l | Przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać pełną morfologię krwi co najmniej raz w tygodniu |
| Powróci do ≥ 60 x 109/l | Wznowić leczenie w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania (poziom dawki -1) |
| Przy każdym kolejnym zmniejszeniu do <50 x 109/l | Przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać pełną morfologię krwi co najmniej raz w tygodniu |
| Powróci do ≥ 60 x 109/l | Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania (poziom dawki -2, -3, -4 lub -5). Nie stosować dawek poniżej poziomu dawki -5. |
Bezwzględna liczba neutrofilów (ANC) – neutropenia
| Wartość ANC | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 1 x 109/l przez co najmniej 7 dni lub zmniejszy się do <1 x 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura ciała ≥ 38,5°C) lub zmniejszy się do <0,5 x 109/l | Przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać pełną morfologię krwi co najmniej raz w tygodniu |
| Powróci do ≥ 1 x 109/l | Wznowić leczenie w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania (poziom dawki -1) |
| Przy każdym kolejnym zmniejszeniu do <1 x 109/l przez co najmniej 7 dni lub zmniejszeniu do <1 x 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura ciała ≥ 38,5°C) lub zmniejszeniu do <0,5 x 109/l | Przerwać leczenie lenalidomidem |
| Powróci do ≥1 x 109/l | Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania (poziom dawki -2, -3, -4 lub -5). Nie stosować dawek poniżej poziomu dawki -5. |
Chłoniak grudkowy
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi <1 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi <50 × 109/l, chyba że jest to skutkiem nacieczenia szpiku kostnego przez chłoniak.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 20 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli przez maksymalnie 12 cykli leczenia. Zalecana dawka początkowa rytuksymabu wynosi 375 mg/m2 pc. dożylnie (i.v.) co tydzień w 1. cyklu (dni 1., 8., 15. i 22.) oraz w 1. dniu każdego 28-dniowego cyklu w cyklach od 2. do 5.
Etapy zmniejszania dawki
| Dawka początkowa | 20 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -1 | 15 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -2 | 10 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -3 | 5 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
Informacji na temat dostosowywania dawki z powodu toksyczności związanej z podawaniem rytuksymabu należy szukać w odpowiedniej charakterystyce produktu leczniczego.
Małopłytkowość
| Liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do <50 x 109/l Powróci do ≥50 x 109/l |
Przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać pełną morfologię krwi co najmniej raz w tygodniu Wznowić leczenie w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania (poziom dawki -1) |
| Przy każdym kolejnym zmniejszeniu do <50 x 109/l Powróci do ≥50 x 109/l |
Przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać pełną morfologię krwi co najmniej raz w tygodniu Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania (poziom dawki -2 lub -3). Nie stosować dawek poniżej poziomu dawki -3. |
Bezwzględna liczba neutrofilów (ANC) – neutropenia
| Wartość ANC | Zalecane postępowaniea |
|---|---|
| Zmniejszy się do <1 x 109/l przez co najmniej 7 dni lub zmniejszy się do <1 x 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura ciała ≥ 38,5°C) lub zmniejszy się do <0,5 x 109/l | Przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać pełną morfologię krwi co najmniej raz w tygodniu |
| Powróci do ≥1 x 109/l | Wznowić leczenie w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania (poziom dawki -1) |
| Przy każdym kolejnym zmniejszeniu do <1 x 109/l przez co najmniej 7 dni lub zmniejszenie do <1 x 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura ciała ≥ 38,5°C) lub zmniejszenie do <0,5 x 109/l Powróci do ≥1 x 109/l |
Przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać pełną morfologię krwi co najmniej raz w tygodniu Wznowić leczenie lenalidomidem w dawce z następnego niższego poziomu dawkowania (poziom dawki -2 lub -3). Nie stosować dawek poniżej poziomu dawki -3. |
a Zgodnie z oceną lekarza, jeśli neutropenia jest jedyną oznaką toksyczności przy jakimkolwiek poziomie dawki, należy dodać G-CSF.
Chłoniak z komórek płaszcza (MCL) lub chłoniak grudkowy
Zespół rozpadu guza (TLS)
Wszyscy pacjenci powinni otrzymywać leczenie zapobiegające TLS (allopurynol, rasburykaza lub równoważne, zgodne z wytycznymi placówki) i odpowiednie nawodnienie (doustnie) w ciągu pierwszego tygodnia pierwszego cyklu lub dłużej, jeśli istnieją wskazania kliniczne. Aby zapewnić monitorowanie w kierunku TLS, pacjentów należy poddawać badaniom biochemicznym co tydzień w czasie pierwszego cyklu i zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.
Leczenie lenalidomidem można kontynuować (w dawce podtrzymującej) u pacjentów z TLS laboratoryjnym lub TLS klinicznym stopnia 1. Można też, według uznania lekarza, zmniejszyć dawkę o jeden poziom i kontynuować podawanie lenalidomidu. Należy stosować intensywne nawadnianie dożylne i odpowiednie leczenie zgodnie z lokalnym standardem postępowania do czasu wyrównania nieprawidłowości elektrolitowych. Może być konieczne leczenie z zastosowaniem rasburykazy w celu złagodzenia hiperurykemii.
Hospitalizacja pacjenta zależy od uznania lekarza.
U pacjentów z TLS klinicznym stopnia 2.–4. należy przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać badania biochemiczne co tydzień lub zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Należy stosować intensywne nawadnianie dożylne i odpowiednie leczenie zgodnie z miejscowym standardem postępowania do czasu wyrównania nieprawidłowości elektrolitowych.
Leczenie rasburykazą i hospitalizacja zależą od uznania lekarza. Gdy objawy TLS ulegną złagodzeniu do stopnia 0., można wedle uznania lekarza wznowić leczenie lenalidomidem w następnej niższej dawce (patrz punkt 4.4).
Reakcja typu "tumour flare"
W zależności od uznania lekarza u pacjentów, u których wystąpiła reakcja typu "tumour flare" 1. lub 2. stopnia, lenalidomid można nadal stosować bez przerw i zmiany dawkowania. Podobnie w zależności od uznania lekarza można stosować leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), leczenie kortykosteroidami o ograniczonym czasie i (lub) leczenie opioidowymi lekami przeciwbólowymi. U pacjentów z reakcją typu "tumour flare" 3. lub 4. stopnia należy przerwać leczenie lenalidomidem i rozpocząć leczenie z zastosowaniem NLPZ, kortykosteroidów i (lub) opioidowych leków przeciwbólowych. Gdy objawy "tumour flare" ulegną złagodzeniu do ≤ 1. stopnia, należy wznowić leczenie lenalidomidem w tej samej dawce do końca cyklu. Pacjentów można leczyć objawowo zgodnie z wytycznymi dla leczenia reakcji typu "tumour flare" 1. i 2. stopnia (patrz punkt 4.4).
Wszystkie wskazania
W przypadku działań toksycznych 3. lub 4. stopnia, które uznano za związane ze stosowaniem lenalidomidu, leczenie należy przerwać i ponownie je rozpocząć w mniejszej dawce tylko po zmniejszeniu nasilenia objawów toksyczności do stopnia ≤2., zgodnie z decyzją lekarza.
Po wystąpieniu wysypki skórnej 2. lub 3. stopnia należy rozważyć przerwanie lub zaprzestanie stosowania lenalidomidu. Lenalidomid należy odstawić w przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, reakcji anafilaktycznej, wysypki 4. stopnia, wysypki złuszczającej lub związanej z powstawaniem pęcherzy albo w razie podejrzenia zespołu Stevensa-Johnsona (SJS), toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN) lub wysypki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS). Jeżeli leczenie zostało przerwane z powodu wystąpienia tych objawów, nie należy go wznawiać po ich ustąpieniu.
Szczególne grupy pacjentów
Dzieci i młodzież
Produktu leczniczego Lenalidomide Sandoz nie należy stosować u dzieci i młodzieży od urodzenia do 18 lat ze względu na wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa (patrz punkt 5.1).
Osoby w podeszłym wieku
Dostępne obecnie dane farmakokinetyczne przedstawiono w punkcie 5.2. Lenalidomid stosowano w ramach badań klinicznych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim w wieku do 91 lat, u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi w wieku do 95 lat, oraz u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza w wieku do 88 lat (patrz punkt 5.1).
U pacjentów w podeszłym wieku istnieje większe prawdopodobieństwo zmniejszonej czynności nerek, dlatego należy zachować ostrożność podczas ustalania dawki i kontrolować czynność nerek.
Noworozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci niekwalifikujący się do przeszczepienia
Stan pacjentów z noworozpoznanym szpiczakiem mnogim w wieku 75 lat i starszych należy dokładnie ocenić przed podjęciem decyzji o leczeniu (patrz punkt 4.4).
U pacjentów w wieku powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem dawką początkową deksametazonu jest 20 mg raz na dobę podawanych w dniach 1., 8., 15. i 22. każdego 28-dniowego cyklu.
U pacjentów w wieku powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem modyfikacja dawki nie jest konieczna.
U pacjentów w wieku 75 lat i starszych z noworozpoznanym szpiczakiem mnogim, którzy otrzymywali lenalidomid, częściej występowały ciężkie działania niepożądane oraz działania niepożądane, które prowadziły do przerwania leczenia.
W porównaniu z młodszymi pacjentami, pacjenci w wieku powyżej 75 lat z noworozpoznanym szpiczakiem mnogim gorzej tolerowali leczenie skojarzone lenalidomidem. W grupie tej więcej pacjentów przerwało leczenie z powodu nietolerancji (działania niepożądane 3. lub 4. stopnia oraz ciężkie działania niepożądane) niż pacjentów w wieku <75 lat.
Szpiczak mnogi: pacjenci, którzy otrzymali wcześniej co najmniej jeden schemat leczenia
Odsetek pacjentów w wieku 65 lub więcej lat ze szpiczakiem mnogim nie różnił się znacząco w grupach otrzymujących lenalidomid z deksametazonem lub placebo z deksametazonem. Nie obserwowano ogólnej różnicy w odniesieniu do bezpieczeństwa i skuteczności między tymi pacjentami a pacjentami młodszymi, ale nie można wykluczyć większej podatności osób starszych na zmiany tych parametrów leczenia.
Zespoły mielodysplastyczne
U pacjentów z zespołami mielodysplasytcznymi leczonych lenalidomidem nie obserwowano ogólnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy pacjentami w wieku powyżej 65 lat, a pacjentami młodszymi.
Chłoniak z komórek płaszcza
U pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza leczonych lenalidomidem nie obserwowano ogólnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy pacjentami w wieku 65 lat lub starszymi, a pacjentami w wieku poniżej 65 lat.
Chłoniak grudkowy
U pacjentów z chłoniakiem grudkowym leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z rytuksymabem ogólny odsetek występowania zdarzeń niepożądanych był podobny wśród pacjentów w wieku 65 lat lub starszych i pacjentów w wieku poniżej 65 lat. Nie zaobserwowano ogólnej różnicy w skuteczności między tymi dwiema grupami wiekowymi.
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Lenalidomid jest wydalany głównie przez nerki; u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek większego stopnia zaburzona jest tolerancja leczenia (patrz punkt 4.4). U tych pacjentów należy zachować ostrożność i kontrolować czynność nerek.
U pacjentów ze szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi, chłoniakiem z komórek płaszcza lub chłoniakiem grudkowym i łagodnymi zaburzeniami czynności nerek modyfikacja dawki nie jest konieczna.
U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek albo ze schyłkową chorobą nerek zaleca się niżej przedstawione modyfikacje dawki początkowej oraz dawki stosowanej w trakcie leczenia.
Nie ma doświadczenia z badań III fazy u pacjentów ze schyłkową chorobą nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min, konieczne dializy).
Szpiczak mnogi
| Czynność nerek (Clkr) | Modyfikacja dawki |
|---|---|
| Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30 ≤ Clkr <50 ml/min) | 10 mg raz na dobę1 |
| Ciężkie zaburzenia czynności nerek (Clkr <30 ml/min, bez konieczności dializy) | 7,5 mg raz na dobę2 / 15 mg co drugi dzień |
| Schyłkowa choroba nerek (Clkr <30 ml/min, konieczne dializy) | 5 mg raz na dobę. W dniu dializy dawkę należy podać po zakończeniu sesji dializy. |
1 Dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz na dobę, jeśli pacjent nie odpowiada na leczenie, ale je toleruje. 2 W krajach, gdzie dostępne są kapsułki o mocy 7,5 mg.
Zespoły mielodysplastyczne
| Czynność nerek (Clkr) | Modyfikacja dawki |
|---|---|
| Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30 ≤ Clkr <50 ml/min) | Dawka początkowa 5 mg raz na dobę (w dniach 1. do 21. powtarzanych cyklów 28-dniowych); Poziom dawki -1*: 2,5 mg raz na dobę (w dniach 1. do 28. powtarzanych cyklów 28-dniowych); Poziom dawki -2*: 2,5 mg co drugi dzień (w dniach 1. do 28. powtarzanych cyklów 28-dniowych) |
| Ciężkie zaburzenia czynności nerek (Clkr <30 ml/min, bez konieczności dializy) | Dawka początkowa 2,5 mg raz na dobę (w dniach 1 do 21 powtarzanych cyklów 28-dniowych); Poziom dawki -1*: 2,5 mg co drugi dzień (w dniach 1. do 28. powtarzanych cyklów 28-dniowych); Poziom dawki -2*: 2,5 mg dwa razy w tygodniu (w dniach 1 do 21 powtarzanych cyklów 28-dniowych) |
| Schyłkowa choroba nerek (Clkr <30 ml/min, konieczne dializy) | W dniach dializowania, dawkę należy podawać po dializie. Dawka początkowa 2,5 mg raz na dobę (w dniach 1 do 21. powtarzanych cyklów 28-dniowych); Poziom dawki -1*: 2,5 mg co drugi dzień; Poziom dawki -2*: 2,5 mg dwa razy w tygodniu |
* Zalecane etapy zmniejszania dawki w trakcie leczenia i ponownego rozpoczynania leczenia, w celu przeciwdziałania neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, lub innemu działaniu toksycznemu 3. lub 4. stopnia uznanemu za związane z leczeniem lenalidomidem, jak opisano wyżej.
Chłoniak z komórek płaszcza
| Czynność nerek (Clkr) | Modyfikacja dawki (w dniach od 1. do 21. powtarzanych cyklów 28-dniowych) |
|---|---|
| Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30 ≤ Clkr <50 ml/min) | 10 mg raz na dobę1 |
| Ciężkie zaburzenia czynności nerek (Clkr <30 ml/min, bez konieczności dializy) | 7,5 mg raz na dobę2 / 15 mg co drugi dzień |
| Schyłkowa choroba nerek (Clkr <30 ml/min, konieczne dializy) | 5 mg raz na dobę. W dniach dializowania dawkę należy podawać po dializie. |
1 Dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz na dobę przy braku odpowiedzi na leczenie i przy dobrej tolerancji leczenia ze strony pacjenta. 2 W krajach, w których dostępny jest produkt w kapsułkach o mocy 7,5 mg.
Chłoniak grudkowy
| Czynność nerek (Clkr) | Modyfikacja dawki (w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli) |
|---|---|
| Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30 ≤ Clkr <60 ml/min) | 10 mg raz na dobę1,2 |
| Ciężkie zaburzenia czynności nerek (Clkr <30 ml/min, bez konieczności dializy) | 5 mg raz na dobę |
| Schyłkowa choroba nerek (Clkr <30 ml/min, konieczne dializy) | 5 mg raz na dobę. W dniach dializowania, dawkę należy podawać po dializie |
1 Dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz na dobę, jeśli pacjent toleruje leczenie. 2 U pacjentów otrzymujących dawkę początkową 10 mg, w przypadku zmniejszenia dawki w celu przeciwdziałania neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, lub innemu działaniu toksycznemu 3. lub 4. stopnia uznanemu za związane z leczeniem lenalidomidem, nie należy stosować dawek poniżej 5 mg co drugi dzień lub 2,5 mg raz na dobę.
Po rozpoczęciu leczenia lenalidomidem dalsze modyfikacje dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy uzależnić od tolerancji leczenia przez danego pacjenta, jak opisano wyżej.
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Nie przeprowadzono formalnych badań działania lenalidomidu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, dlatego nie określono szczególnych zaleceń dotyczących jego dawki.
Sposób stosowania
Podanie doustne. Lek Lenalidomide Sandoz w kapsułkach należy przyjmować doustnie w przybliżeniu o tej samej porze w wyznaczonych dniach. Kapsułek nie należy otwierać, przełamywać ani żuć. Należy je połykać w całości, najlepiej popijając wodą, podczas posiłku lub niezależnie od posiłków. Kapsułki należy wyjmować z blistra naciskając tylko na jeden koniec kapsułki, co zmniejszy ryzyko jej uszkodzenia lub przełamania.
4.3. Przeciwwskazania
- Nadwrażliwość na substancją czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Ciąża.
- Stosowanie u kobiet w wieku rozrodczym, chyba że spełnione są wszystkie warunki Programu zapobiegania ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Jeśli lenalidomid jest podawany w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi
