Ulotka: Linorion, Kapsułki twarde (7,5 mg)
Spis treści
1. Nazwa produktu leczniczego
Linorion, 2,5 mg, kapsułki twarde
Linorion, 5 mg, kapsułki twarde
Linorion, 7,5 mg, kapsułki twarde
Linorion, 10 mg, kapsułki twarde
Linorion, 15 mg, kapsułki twarde
Linorion, 20 mg, kapsułki twarde
Linorion, 25 mg, kapsułki twarde
2. Skład jakościowy i ilościowy
Linorion, 2,5 mg: Każda kapsułka zawiera 2,5 mg lenalidomidu.
Linorion, 5 mg: Każda kapsułka zawiera 5 mg lenalidomidu.
Linorion, 7,5 mg: Każda kapsułka zawiera 7,5 mg lenalidomidu.
Linorion, 10 mg: Każda kapsułka zawiera 10 mg lenalidomidu.
Linorion, 15 mg: Każda kapsułka zawiera 15 mg lenalidomidu.
Linorion, 20 mg: Każda kapsułka zawiera 20 mg lenalidomidu.
Linorion, 25 mg: Każda kapsułka zawiera 25 mg lenalidomidu.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu:
Linorion, 2,5 mg: Każda kapsułka zawiera 33,2 mg laktozy.
Linorion, 5 mg: Każda kapsułka zawiera 66,4 mg laktozy.
Linorion, 7,5 mg: Każda kapsułka zawiera 99,7 mg laktozy.
Linorion, 10 mg: Każda kapsułka zawiera 132,9 mg laktozy.
Linorion, 15 mg: Każda kapsułka zawiera 199,3 mg laktozy.
Linorion, 20 mg: Każda kapsułka zawiera 265,8 mg laktozy.
Linorion, 25 mg: Każda kapsułka zawiera 332,2 mg laktozy.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
3. Postać farmaceutyczna
Kapsułka twarda.
Linorion, 2,5 mg
Nieprzezroczysty biały korpus i nieprzezroczyste zielone do jasnozielonego wieczko, o długości około 14,3 mm, oznaczone symbolami „L9NL” i „2,5”.
Linorion, 5 mg
Nieprzezroczysty biały korpus i nieprzezroczyste białe wieczko, o długości około 18,0 mm, oznaczone symbolami „L9NL” i „5”.
Linorion, 7,5 mg
Nieprzezroczysty biały korpus i nieprzezroczyste żółte wieczko o długości około 18,0 mm, oznaczone symbolami „L9NL” i „7,5”.
Linorion, 10 mg
Nieprzezroczysty żółty korpus i nieprzezroczyste zielone do jasnozielonego wieczko, o długości około 21,7 mm, oznaczone symbolami „L9NL” i „10”.
Linorion, 15 mg
Nieprzezroczysty biały korpus i nieprzezroczyste niebieskie do jasnoniebieskiego wieczko, o długości około 21,7 mm, oznaczone symbolami „L9NL” i „15”.
Linorion, 20 mg
Nieprzezroczysty niebieski do jasnoniebieskiego korpus i nieprzezroczyste zielone do jasnozielonego wieczko, o długości około 21,7 mm, oznaczone symbolami „L9NL” i „20”.
Linorion, 25 mg
Nieprzezroczysty biały korpus i nieprzezroczyste białe wieczko, o długości około 21,7 mm, oznaczone „L9NL” i „25”.
4.1. Wskazania do stosowania
Szpiczak mnogi
Linorion w monoterapii jest wskazany do stosowania w leczeniu podtrzymującym dorosłych pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych.
Linorion w terapii skojarzonej z deksametazonem lub bortezomibem i deksametazonem, lub z melfalanem i prednizonem (patrz punkt 4.2) jest wskazany do stosowania w leczeniu dorosłych pacjentów z nieleczonym uprzednio szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu.
Linorion w skojarzeniu z deksametazonem jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów ze szpiczakiem mnogim, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia.
Zespoły mielodysplastyczne
Linorion w monoterapii jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z anemią zależną od przetoczeń w przebiegu zespołów mielodysplastycznych o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, związanych z nieprawidłowością cytogenetyczną w postaci izolowanej delecji 5q, jeżeli inne sposoby leczenia są niewystarczające lub niewłaściwe.
Chłoniak grudkowy
Linorion w skojarzeniu z rytuksymabem (przeciwciałem anty-CD20) jest wskazany do stosowania w leczeniu dorosłych pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym (ang. Follicular Lymphoma, FL) (stopnia 1-3a).
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie produktem leczniczym Linorion powinno być nadzorowane przez lekarza doświadczonego w stosowaniu terapii przeciwnowotworowych.
We wszystkich, opisanych niżej wskazaniach:
- Dawkowanie modyfikuje się na podstawie obserwacji klinicznych i wyników laboratoryjnych (patrz punkt 4.4).
- Dostosowania dawki, w trakcie leczenia i przy wznawianiu leczenia, zalecane są w przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, lub innych działań toksycznych 3. lub 4. stopnia, uznanych za związane z leczeniem lenalidomidem.
- W przypadku wystąpienia neutropenii, w postępowaniu terapeutycznym należy rozważyć zastosowanie czynników wzrostu.
- Jeśli od wyznaczonej godziny przyjęcia pominiętej dawki leku upłynęło mniej niż 12 godzin, pacjent może zażyć tę dawkę. Jeśli od wyznaczonej godziny przyjęcia pominiętej dawki upłynęło ponad 12 godzin, pacjent nie powinien zażyć tej dawki, ale powinien przyjąć kolejną dawkę o zaplanowanej porze następnego dnia.
Dawkowanie
Nowo rozpoznany szpiczak mnogi
- Lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem, podawany do progresji choroby, u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu.
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli liczba bezwzględna neutrofili (ang. Absolute Neutrophil Count, ANC) wynosi < 1,0 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 × 109/l.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka deksametazonu wynosi 40 mg doustnie raz na dobę w dniach 1., 8., 15. i 22. powtarzanych 28-dniowych cykli. Pacjenci mogą kontynuować leczenie lenalidomidem i deksametazonem do progresji choroby lub nietolerancji.
- Etapy zmniejszenia dawki
| Lenalidomida | Deksametazona | |
|---|---|---|
| Dawka początkowa | 25 mg | 40 mg |
| Poziom dawki -1 | 20 mg | 20 mg |
| Poziom dawki -2 | 15 mg | 12 mg |
| Poziom dawki -3 | 10 mg | 8 mg |
| Poziom dawki -4 | 5 mg | 4 mg |
| Poziom dawki -5 | 2,5 mg | Nie dotyczy |
a Dawkowanie można zmniejszać niezależnie dla obu produktów.
- Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 25 × 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem do końca cyklua |
| Powróci do ≥ 50 × 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce o 1 poziom mniejszej przy następnym cyklu leczenia |
a Jeżeli toksyczność ograniczająca dawkę (ang. Dose Limiting Toxicity, DLT) wystąpi > 15. dnia cyklu, podawanie lenalidomidu zostanie przerwane przynajmniej do końca danego 28-dniowego cyklu.
- Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowanieª |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do < 0,5 × 109/l Powróci do ≥ 1 × 109/L i neutropenia jest jedyną obserwowaną toksycznością |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce początkowej raz na dobę |
| Powróci do ≥ 0,5 × 109/l i występują toksyczności hematologiczne zależne od dawki inne niż neutropenia | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę |
| Ponownie zmniejszy się poniżej < 0,5 × 109/l powróci do ≥ 0,5 × 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz na dobę. |
a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. Granulocyte Colony-Stimulating Factor, G-CSF) utrzymać dawkę lenalidomidu.
W przypadku toksyczności hematologicznej, dawkę lenalidomidu można przywrócić do kolejnego wyższego poziomu (dawka nie może przekroczyć dawki początkowej), w zależności od poprawy czynności szpiku kostnego (brak toksyczności hematologicznej przez przynajmniej 2 kolejne cykle: wartość ANC ≥1,5 × 109/l, liczba płytek krwi ≥ 100 × 109/l na początku nowego cyklu).
- Lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem, z kontynuacją w postaci leczenia lenalidomidem i deksametazonem do wystąpienia progresji choroby, u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu
Leczenie początkowe: lenalidomid w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem, jeśli wartość ANC wynosi < 1,0 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 × 109/l.
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 14. każdego 21-dniowego cyklu, w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem. Bortezomib należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym (1,3 mg/m2 powierzchni ciała) dwa razy w tygodniu w dniach 1., 4., 8. i 11. każdego 21-dniowego cyklu. Dodatkowe informacje na temat dawkowania, schematu podawania i dostosowywania dawki produktów stosowanych razem z lenalidomidem, patrz punkt 5.1 i odpowiednia Charakterystyka Produktu Leczniczego.
Zaleca się przeprowadzenie maksymalnie ośmiu 21-dniowych cykli leczenia (24 tygodnie leczenia początkowego).
Kontynuacja leczenia: lenalidomid w skojarzeniu z deksametazonem do wystąpienia progresji
Kontynuowanie podawania lenalidomidu w dawce 25 mg doustnie raz na dobę w dniach od 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli w skojarzeniu z deksametazonem. Leczenie należy kontynuować do wystąpienia progresji lub nieakceptowalnej toksyczności.
- Etapy zmniejszania dawki
| Lenalidomida | |
|---|---|
| Dawka początkowa | 25 mg |
| Poziom dawki -1 | 20 mg |
| Poziom dawki -2 | 15 mg |
| Poziom dawki -3 | 10 mg |
| Poziom dawki -4 | 5 mg |
| Poziom dawki -5 | 2,5 mg |
a Dawkowanie można zmniejszać niezależnie dla wszystkich produktów.
- Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 30 × 109/l Powróci do ≥ 50 × 109/l |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę |
| Ponownie zmniejszy się poniżej 30 × 109/l Powróci do ≥ 50 × 109/l |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz na dobę |
- Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowanieª |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do < 0,5 × 109/l Powróci do ≥ 1 × 109/l i neutropenia jest jedyną obserwowaną toksycznością |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce początkowej raz na dobę |
| Powróci do ≥ 0,5 × 109/l i występują toksyczności hematologiczne zależne od dawki inne niż neutropenia | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę |
| Ponownie zmniejszy się poniżej < 0,5 × 109/lL Powróci do ≥ 0,5 × 109/l |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz na dobę |
a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. Granulocyte Colony-Stimulating Factor, G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
- Lenalidomid w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, z kontynuacją w postaci leczenia podtrzymującego lenalidomidem, u pacjentów, którzy nie kwalifikują się do przeszczepu
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1,5 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 75 × 109/l.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli, przez nie więcej niż 9 cykli. Zalecana dawka melfalanu wynosi 0,18 mg/kg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 4. powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka prednizonu wynosi 2 mg/kg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 4. powtarzanych 28-dniowych cykli.
Pacjenci, którzy ukończą 9 cykli lub którzy nie mogą ukończyć leczenia skojarzonego z powodu nietolerancji, leczeni są lenalidomidem w monoterapii, według schematu: 10 mg raz na dobę doustnie w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli do progresji choroby.
- Etapy zmniejszenia dawki
| Lenalidomid | Melfalan | Prednizon | |
|---|---|---|---|
| Dawka początkowa | 10 mga | 0,18 mg/kg | 2 mg/kg |
| Poziom dawki -1 | 7,5 mg | 0,14 mg/kg | 1 mg/kg |
| Poziom dawki -2 | 5 mg | 0,10 mg/kg | 0,5 mg/kg |
| Poziom dawki -3 | 2,5 mg | Nie dotyczy | 0,25 mg/kg |
a Jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. Granulocyte Colony-Stimulating Factor, G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
- Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do < 25 × 109/l Powróci do ≥ 25 × 109/l |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem i melfalanem w dawce na poziomie -1 przy następnym cyklu leczenia |
| Ponownie zmniejszy się poniżej 30 × 109/l Powróci do ≥ 30 x 109/l |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -2 lub -3) raz na dobę. |
- Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowanieª |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do < 0,5 × 109/la Powróci do ≥ 0,5 × 109/l i neutropenia jest jedyną obserwowaną toksycznością |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce początkowej raz na dobę |
| Powróci do ≥ 0,5 × 109/l i występują toksyczności hematologiczne zależne od dawki inne niż neutropenia | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę |
| Ponownie zmniejszy się poniżej < 0,5 × 109/l Powróci do ≥ 0,5 × 109/l |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie |
a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. Granulocyte Colony-Stimulating Factor, G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
- Lenalidomid w leczeniu podtrzymującym pacjentów po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ang. Autologous Stem Cell Transplantation, ASCT)
Leczenie podtrzymujące lenalidomidem należy rozpoczynać po odpowiednim znormalizowaniu parametrów hematologicznych po ASCT u pacjentów niewykazujących dowodów na progresję choroby. Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli ANC wynosi < 1,0 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 75 × 109/l.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę bez przerwy (w dniach 1-28 powtarzanych 28-dniowych cykli) do progresji choroby lub nietolerancji. Po 3 cyklach lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym dawkę można zwiększyć do 15 mg doustnie raz na dobę, jeżeli będzie dobrze tolerowany.
- Etapy zmniejszania dawki
| Dawka początkowa (10 mg) | Dawka zwiększona (15 mg)a | |
|---|---|---|
| Poziom dawki -1 | 5 mg | 10 mg |
| Poziom dawki -2 | 5 mg (dni 1–21 co 28 dni) | 5 mg |
| Poziom dawki -3 | Nie dotyczy | 5 mg (dni 1–21 co 28 dni) |
Nie podawać dawki mniejszej niż 5 mg (dni 1–21 co 28 dni)
a Po 3 cyklach lenalidomidu w leczeniu podtrzymującym dawkę można zwiększyć do 15 mg doustnie raz na dobę, jeżeli jest dobrze tolerowana.
- Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 30 × 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 30 × 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę |
| Ponownie zmniejszy się poniżej 30 × 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem |
| Powróci do ≥ 30 × 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz na dobę |
- Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowaniea |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do < 0,5 × 109/l Powróci do ≥ 0,5 × 109/l |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę |
| Ponownie zmniejszy się poniżej < 0,5 × 109/l Powróci do ≥ 0,5 × 109/l |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie raz na dobę |
a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. Granulocyte Colony-Stimulating Factor, G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
Szpiczak mnogi u pacjentów, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1,0 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 75 × 109/L lub < 30 × 109/l, w zależności od nacieczenia szpiku kostnego przez komórki plazmatyczne.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli. Zalecana dawka deksametazonu wynosi 40 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 4., 9. do 12. i 17. do 20. każdego 28-dniowego cyklu przez pierwsze 4 cykle leczenia, a następnie 40 mg raz na dobę w dniach 1.-4. co 28 dni.
Lekarz przepisujący lek powinien dokładnie ocenić, jaką dawkę deksametazonu zastosować, biorąc pod uwagę stan pacjenta oraz nasilenie choroby.
- Etapy zmniejszenia dawki
| Dawka początkowa | 25 mg |
|---|---|
| Poziom dawki -1 | 15 mg |
| Poziom dawki -2 | 10 mg |
| Poziom dawki -3 | 5 mg |
- Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do < 30 × 109/l Powróci do ≥ 30 × 109/l |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 |
| Ponownie zmniejszy się poniżej 30 x 109/l Powróci do ≥ 30 x 109/l |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -2 lub -3) raz na dobę. Nie stosować dawek poniżej 5 mg na dobę |
- Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowanieª |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do < 0,5 × 109/l Powróci do ≥ 0,5 × 109/l i neutropenia jest jedyną obserwowaną toksycznością |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce początkowej raz na dobę |
| Powróci do ≥ 0,5 × 109/l i występują toksyczności hematologiczne zależne od dawki inne niż neutropenia | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na poziomie -1 raz na dobę |
| Ponownie zmniejszy się poniżej < 0,5 × 109/l Powróci do ≥ 0,5 × 109/l |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -1, -2 lub -3) raz na dobę. Nie stosować dawek poniżej 5 mg na dobę |
a Wedle uznania lekarza, jeżeli neutropenia jest jedynym działaniem toksycznym przy dowolnej dawce, należy dodać czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (ang. Granulocyte Colony-Stimulating Factor, G-CSF) i utrzymać dawkę lenalidomidu.
Zespoły mielodysplastyczne (MDS)
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 0,5 × 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 25 × 109/l.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 10 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli.
- Etapy zmniejszenia dawki
| Dawka początkowa | 10 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
|---|---|
| Poziom dawki -1 | 5 mg raz na dobę w dniach 1. do 28., co 28 dni |
| Poziom dawki -2 | 2,5 mg raz na dobę w dniach 1. do 28., co 28 dni |
| Poziom dawki -3 | 2,5 mg co drugi dzień w dniach 1. do 28., co 28 dni |
- Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 25 × 109/l Powróci do ≥ 25 × 109/l – < 50 × 109/l przynajmniej dwa razy w ciągu ≥ 7 dni, lub jeżeli liczba płytek w którymkolwiek momencie ponownie zwiększy się do ≥ 50 × 109/l |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -1, -2 lub -3). |
- Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Najpierw zmniejszy się do < 0,5 × 109/L Powróci do ≥ 0.5 x 109/L |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -1, -2 lub -3). |
Przerwanie stosowania lenalidomidu
Należy przerwać stosowanie lenalidomidu u pacjentów, u których nie wystąpiła przynajmniej minimalna odpowiedź ze strony komórek erytroidalnych w ciągu 4 miesięcy od rozpoczęcia leczenia, objawiająca się przez przynajmniej 50% spadkiem konieczności przeprowadzania przetoczeń lub przy braku przetoczeń, zwiększonym o 1 g/dl stężeniem hemoglobiny.
Chłoniak grudkowy (FL)
Nie wolno rozpoczynać leczenia lenalidomidem, jeśli wartość ANC wynosi < 1 x 109/l i (lub) liczba płytek krwi wynosi < 50 x 109/l, chyba że jest to skutkiem nacieczenia szpiku kostnego przez chłoniak.
Zalecana dawka
Zalecana dawka początkowa lenalidomidu wynosi 20 mg doustnie raz na dobę w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli przez maksymalnie 12 cykli leczenia. Zalecana dawka początkowa rytuksymabu wynosi 375 mg/m2 dożylnie (iv.) co tydzień w 1. cyklu (dni 1., 8., 15. i 22.) oraz w 1. dniu każdego 28-dniowego cyklu w cyklach od 2. do 5.
- Etapy zmniejszenia dawki
| Dawka początkowa | 20 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
|---|---|
| Poziom dawki -1 | 15 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -2 | 10 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
| Poziom dawki -3 | 5 mg raz na dobę w dniach 1. do 21., co 28 dni |
Informacji na temat dostosowywania dawki z powodu toksyczności związanej z podawaniem rytuksymabu należy szukać w odpowiedniej Charakterystyce Produktu Leczniczego.
- Trombocytopenia
| Jeśli liczba płytek krwi | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 50 × 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem i wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej niż raz w tygodniu. |
| Powróci do ≥ 50 x 109/l | Wznowienie leczenia w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -1). |
| Ponownie zmniejszy się poniżej 50 × 109/l Powróci do ≥ 50 x 109/l |
Przerwanie leczenia lenalidomidem i wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej niż raz w tygodniu. Wznowienie leczenia w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -2, -3). Nie stosować dawek poniżej poziomu dawki -3. |
- Liczba bezwzględna neutrofili (ANC) – neutropenia
| Jeśli ANC | Zalecane postępowanie |
|---|---|
| Zmniejszy się do < 1,0 × 109/l przynajmniej na 7 dni lub zmniejszy się do < 1,0 × 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura ciała ≥ 38,5°C), lub zmniejszy się do < 1,0 × 109/l | Przerwanie leczenia lenalidomidem i wykonywanie pełnej morfologii krwi nie rzadziej niż raz w tygodniu |
| Powróci do ≥ 1,0 × 109/l | Wznowienie leczenia lenalidomidem w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -1) |
| Ponownie zmniejszy się poniżej 1,0 × 109/l na co najmniej 7 dni lub spadnie do < 1,0 × 109/l z towarzyszącą gorączką (temperatura ciała ≥ 38,5°C) lub spadnie do < 0,5 × 109/l Powróci do ≥ 1.0 x 109/l |
Przerwanie leczenia lenalidomidem Wznowienie leczenia w dawce na następnym niższym poziomie (poziom dawki -2, -3). Nie stosować dawek poniżej poziomu dawki -3. |
Chłoniak grudkowy (FL)
Zespół rozpadu guza (ang. Tumour Lysis Syndrome, TLS)
Wszyscy pacjenci powinni otrzymywać leczenie zapobiegające TLS (allopurynol, rasburykaza lub równoważne, zgodne z wytycznymi placówki) i odpowiednie nawodnienie (doustnie) w ciągu pierwszego tygodnia pierwszego cyklu lub dłużej, jeśli istnieją wskazania kliniczne. Aby zapewnić monitorowanie w kierunku TLS, pacjentów należy poddawać badaniom biochemicznym co tydzień w czasie pierwszego cyklu i zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.
Leczenie lenalidomidem można kontynuować (w dawce podtrzymującej) u pacjentów z TLS laboratoryjnym lub TLS klinicznym stopnia 1. Można też, według uznania lekarza, zmniejszyć dawkę o jeden poziom i kontynuować podawanie lenalidomidu. Należy stosować intensywne nawadnianie dożylne i odpowiednie leczenie zgodnie z miejscowym standardem postępowania do czasu wyrównania nieprawidłowości elektrolitowych. Może być konieczne leczenie z zastosowaniem rasburykazy w celu złagodzenia hiperurykemii. Hospitalizacja pacjenta zależy od uznania lekarza.
U pacjentów z TLS klinicznym stopnia 2.-4. należy przerwać leczenie lenalidomidem i wykonywać badania biochemiczne co tydzień lub zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Należy stosować intensywne nawadnianie dożylne i odpowiednie leczenie zgodnie z miejscowym standardem postępowania do czasu wyrównania nieprawidłowości elektrolitowych. Leczenie rasburykazą i hospitalizacja zależą od uznania lekarza. Gdy objawy TLS ulegną złagodzeniu do stopnia 0., można wedle uznania lekarza wznowić leczenie lenalidomidem w następnej niższej dawce (patrz punkt 4.4).
Reakcja typu „tumour flare”
W zależności od uznania lekarza u pacjentów, u których wystąpiła reakcja typu „tumour flare” 1. lub 2. stopnia, lenalidomid można nadal stosować bez przerw i zmiany dawkowania. Podobnie w zależności od uznania lekarza można stosować leczenie niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), leczenie kortykosteroidami o ograniczonym czasie działania i (lub) leczenie opioidowymi lekami przeciwbólowymi. U pacjentów z reakcją typu „tumour flare” 3. lub 4. stopnia należy przerwać leczenie lenalidomidem i rozpocząć leczenie z zastosowaniem NLPZ, kortykosteroidów i (lub) opioidowych leków przeciwbólowych. Gdy objawy „tumour flare” ulegną złagodzeniu do ≤ 1. stopnia, należy wznowić leczenie lenalidomidem w tej samej dawce do końca cyklu. Pacjentów można leczyć objawowo zgodnie z wytycznymi dla leczenia reakcji typu „tumour flare” 1. i 2. stopnia (patrz punkt 4.4).
Wszystkie wskazania
Przy wystąpieniu działań toksycznych 3. lub 4. stopnia, których wystąpienie zostało uznane za związane ze stosowaniem lenalidomidu, należy przerwać leczenie i ponownie je rozpocząć w mniejszej dawce po ustąpieniu objawów toksyczności do poziomu ≤ 2., według uznania lekarza.
Przy wystąpieniu wysypki skórnej 2. lub 3. stopnia należy rozważyć przerwanie lub zaprzestanie stosowania lenalidomidu. Stosowanie lenalidomidu należy przerwać w przypadku wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, reakcji anafilaktycznej, wysypki 4. stopnia, wysypki związanej ze złuszczaniem się skóry, wysypki związanej z powstawaniem pęcherzy lub w przypadku podejrzenia zespołu Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson Syndrome, SJS), toksycznej rozpływnej martwicy naskórka (ang. Toxic Epidermal Necrolysis, TEN) lub wysypki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi (ang. Drug Reaction with Eosinophilia and Systemic Symptoms, DRESS). Jeżeli leczenie zostało przerwane z powodu wystąpienia tych objawów, nie należy go wznawiać po ich ustąpieniu.
Szczególne grupy pacjentów
- Dzieci i młodzież
Produktu leczniczego Linorion nie należy stosować u dzieci w wieku od 0 do 18 lat, ze względu na bezpieczeństwo stosowania (patrz punkt 5.1).
- Osoby w podeszłym wieku
Aktualnie dostępne dane dotyczące farmakokinetyki przedstawiono w punkcie 5.2. Lenalidomid był stosowany w badaniach klinicznych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim w wieku do 91 lat i u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi w wieku do 95 lat (patrz punkt 5.1).
Ze względu na większe prawdopodobieństwo wystąpienia zmniejszonej rezerwy czynnościowej nerek u pacjentów w podeszłym wieku, należy zachować ostrożność podczas doboru dawki oraz kontrolować czynność nerek.
Nowo rozpoznany szpiczak mnogi: pacjenci niekwalifikujący się do przeszczepu
Pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim w wieku 75 lat i starszych należy dokładnie zbadać przed decyzją o wdrożeniu leczenia (patrz punkt 4.4).
U pacjentów w wieku powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem, dawka początkowa deksametazonu to 20 mg/dobę w dniach 1., 8., 15. i 22. każdego 28-dniowego cyklu.
U pacjentów w wieku powyżej 75 lat leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem nie jest konieczne dostosowanie dawki.
U pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim w wieku 75 lat i starszych, którzy otrzymywali lenalidomid, częściej występowały ciężkie działania niepożądane oraz działania niepożądane, które prowadziły do przerwania leczenia.
Leczenie skojarzone lenalidomidem było gorzej tolerowane u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim w wieku powyżej 75 lat niż u pacjentów młodszych. W grupie tej większy odsetek pacjentów przerwał leczenie w związku z nietolerancją (działanie niepożądane 3. lub 4. stopnia oraz ciężkie działania niepożądane), w porównaniu do pacjentów w wieku < 75 lat.
Szpiczak mnogi: pacjenci, u których stosowano uprzednio co najmniej jeden schemat leczenia
Odsetek pacjentów ze szpiczakiem mnogim w wieku 65 lub więcej lat nie różnił się istotnie pomiędzy grupami otrzymującymi lenalidomid z deksametazonem, a placebo i deksametazon. Nie obserwowano ogólnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy tymi pacjentami a pacjentami młodszymi, jednak nie można wykluczyć większej podatności osób starszych na działania niepożądane.
Zespoły mielodysplastyczne
Nie obserwowano ogólnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności pomiędzy pacjentami w wieku powyżej 65 lat, a pacjentami młodszymi.
Chłoniak grudkowy
U pacjentów z chłoniakiem grudkowym leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z rytuksymabem ogólny odsetek występowania zdarzeń niepożądanych był podobny wśród pacjentów w wieku 65 lat lub starszych i pacjentów w wieku poniżej 65 lat. Nie zaobserwowano ogólnej różnicy w skuteczności między tymi dwiema grupami wiekowymi.
- Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Lenalidomid jest wydalany głównie przez nerki; u pacjentów z cięższymi zaburzeniami czynności nerek może wystąpić obniżona tolerancja na leczenie (patrz punkt 4.4). Należy zachować ostrożność podczas doboru dawki i wskazane jest kontrolowanie czynności nerek.
U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek i szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi lub chłoniakiem grudkowym nie jest wymagane dostosowanie dawki. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub krańcowym stadium niewydolności nerek, w początkowym okresie leczenia oraz w czasie leczenia zaleca się następujące dostosowanie dawki.
Nie ma doświadczenia z pacjentami w krańcowym stadium niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min, konieczna dializa) z III fazy badań klinicznych.
Szpiczak mnogi
| Czynność nerek (Clk) | Dostosowanie dawki |
|---|---|
| Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30 ≤ Clk < 50 ml/min.) | 10 mg raz na dobę1 |
| Ciężkie zaburzenia czynności nerek (Clk < 30 ml/min., bez konieczności dializowania) | 7,5 mg raz na dobę2 15 mg co drugi dzień |
| Krańcowe stadium niewydolności nerek (ESRD) (Clk < 30 ml/min., konieczność dializowania) | 5 mg raz na dobę. W dniach dializowania dawkę należy podawać po dializie. |
1 Dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz na dobę przy braku odpowiedzi na leczenie i przy dobrej tolerancji leczenia ze strony pacjenta.
2 W krajach, w których dostępny jest produkt w kapsułkach o mocy 7,5 mg.
Zespoły mielodysplastyczne
| Czynność nerek (Clk) | Dostosowanie dawki | |
|---|---|---|
| Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30 ≤ Clk < 50 ml/min.) | Dawka początkowa | 5 mg raz na dobę (w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli) |
| Poziom dawki -1* | 2,5 mg raz na dobę (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli) | |
| Dawka na poziomie -2* | 2,5 mg co drugi dzień (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli) | |
| Ciężkie zaburzenia czynności nerek (Clk < 30 ml/min., bez konieczności dializowania) | Dawka początkowa | 2,5 mg raz na dobę (w dniach 1 do 21 powtarzanych 28-dniowych cykli) |
| Poziom dawki -1* | 2,5 mg co drugi dzień (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli) | |
| Poziom dawki -2* | 2,5 mg dwa razy w tygodniu (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli) | |
| Krańcowe stadium niewydolności nerek (ESRD) (Clk < 30 ml/min., konieczność dializowania). W dniach dializowania, dawkę należy podawać po dializie. | Dawka początkowa | 2,5 mg raz na dobę (w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli) |
| Poziom dawki -1* | 2,5 mg co drugi dzień (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli) | |
| Poziom dawki -2* | 2,5 mg dwa razy w tygodniu (w dniach 1. do 28. powtarzanych 28-dniowych cykli) |
*Zalecane etapy zmniejszania dawki w trakcie leczenia i ponownego rozpoczynania leczenia, w celu przeciwdziałania neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, lub innemu działaniu toksycznemu 3. lub 4. stopnia uznanym za związane z leczeniem lenalidomidem, jak opisano wyżej.
Chłoniak grudkowy
| Czynność nerek (Clk) | Dostosowanie dawki (w dniach 1. do 21. powtarzanych 28-dniowych cykli) |
|---|---|
| Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (30 ≤ Clk < 60 ml/min) | 10 mg raz na dobę1,2 |
| Ciężkie zaburzenia czynności nerek (Clk < 30 ml/min, bez konieczności dializowania) | Brak danych3 |
| Krańcowe stadium niewydolności nerek (ESRD) (Clk < 30 ml/min, konieczność dializowania) | Brak danych3 |
1 Dawkę można zwiększyć po 2 cyklach do 15 mg raz na dobę, jeśli pacjent toleruje leczenie.
2 U pacjentów otrzymujących dawkę początkową 10 mg, w przypadku zmniejszenia dawki w celu przeciwdziałania neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia, lub innemu działaniu toksycznemu 3.lub 4. stopnia uznanemu za związane z leczeniem lenalidomidem, nie należy stosować dawek poniżej 5 mg co drugi dzień lub 2,5 mg raz na dobę.
3 Pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD wykluczano z udziału w badaniu.
Po rozpoczęciu leczenia lenalidomidem, dalsza modyfikacja dawki lenalidomidu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek powinna być oparta na indywidualnej tolerancji pacjenta na leczenie, w sposób opisany powyżej.
- Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Lenalidomid nie był oficjalnie badany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nie ma szczególnych zaleceń dotyczących dawkowania.
Sposób podawania
Podanie doustne.
Lek Linorion w kapsułkach należy zażywać doustnie, mniej więcej o tej samej porze każdego dnia, w którym zaplanowane zostało podanie produktu. Kapsułek nie wolno otwierać, łamać ani rozgryzać. Kapsułki należy połykać w całości, najlepiej popijając wodą; można je przyjmować z posiłkiem lub bez.
W celu wyjęcia kapsułki z blistra, kapsułkę należy nacisnąć wyłącznie z jednej strony, zmniejszając w ten sposób ryzyko jej zniekształcenia lub uszkodzenia.
4.3. Przeciwwskazania
- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Kobiety ciężarne.
- Kobiety mogące zajść w ciążę, jeśli nie zostały spełnione wszystkie warunki programu zapobiegania ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
W przypadku stosowania lenalidomidu w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi należy przed rozpoczęciem leczenia zapoznać się z odpowiednimi Charakterystykami Produktów Leczniczych.
Ostrzeżenie dotyczące ciąży
Lenalidomid ma budowę zbliżoną do talidomidu. Talidomid jest substancją czynną o znanym działaniu teratogennym u ludzi
